Omdat ze daarmee oneindig in de slachtofferrol kunnen blijven. Want “herstellen” betekent niet dat je genezen bent. De betekenis van het woord “herstel” is ook een lekker vaag als je psychisch moet herstellen. Want als je moet herstellen van een gebroken been dan is de betekenis wel duidelijk. Ik denk dat die vaagheid de narcisten heel goed uitkomt.

Ik begin best een hekel te krijgen aan het woord herstel, want het is een modewoord geworden en het is dus hip om te herstellen. Het is de nieuwe mindfulnes

Hoe moet je het dan wel noemen? 
Het is een proces om weer gelukkig te worden om je leven weer in balans te krijgen. Het is dus iets wat iedereen continu sowieso al na streeft. Misschien dekt “verwerkingsproces” beter de lading.

Ze is helaas slachtoffer geweest van een narcist en is nu een tijd uit een relatie van 9jaar met een narcist . En ze is herstellende.

Ik heb geen ervaring met narcisme en vind het ook erg moeilijk om haar trauma's te begrijpen . Ik wil haar heel graag alle steun bieden die ik kan bieden ennhaar supporten waar nodig 

We hebben flink wat momenten gehad die haar angsten triggeren door dat ik dingen zeg of doe die bij haar flashbacks en angsten oproepen we praten er veel over maar als nog vind ik het erg lastig hier mee op de juiste manier om te gaan.

Kunnen jullie.mij wat boeken of documentaires aan raden die.mij kunnen helpen om een beter support te kunnen zijn voor haar . Zodat ik minder triggers actieveer en haar juist kan helpen helen .

Alvast bedankt

Laszlo

De ene week elke dag samen,  samen eten en samen slapen. Na dat weekend was hij ijskoud en wilde niets meer. Ik vermoedde al dat en ander in het spel was.  En vandaag werd mijn vermoeden bevestigd. 

Mijn hart is gebroken? Waarom kon hij niet eerlijk zijn? Daarnaast ben ik zo verward,  want hij ontkent dat we samen wat hadden. Gedurende 3 jaar nam hij nooit wat aan van mij. Bijvoorbeeld: Hij heeft me gezoend waar 6 anderen bij waren en hij ontkent het gewoon. Hij zegt dat ik het allemaal verzonnen heb.  En zo zijn er honderden andere voorbeelden. 

Maar goed,  nu is het voorbij,  maar ik ben stuk. Na drie jaar weet ik niet meer wat wel en niet waar is.  Mijn zelfvertrouwen volledig afgebrand. Hoe kom ik hier doorheen,  want zowel lichamelijk als mentaal zit ik er helemaal doorheen! Iemand tips?

Het is sinds een maand uit. Daarvoor heb ik verschillende keren op het punt gestaan om het uit te maken maar ik wist altijd zijn gedrag goed te praten voor mezelf.

Ik leerde hem ruim vier jaar geleden kennen via een datingsite. Vanaf het begin waren er al rode vlaggen. Zo praatte hij bij onze eerste date veel en slecht over zijn ex, zag hij zijn dochter niet meer, zat hij in de schuldsanering en was hij een poosje verslaafd aan alcohol geweest.

Ik wilde op dat moment niet echt een relatie. Mijn doel in die tijd was om het leuk en gezellig te hebben met mensen en om van mijn vrijheid te genieten.

Maar uiteindelijk viel ik natuurlijk toch voor hem. Hij was anders, stoer, zag er goed uit, maar ook slim, met leuke ideeen en hobbies en hij kon goed overweg met mijn kind. Hij was iig niet saai… 

We deden ook veel leuke dingen samen. Achteraf gezien natuurlijk veel dingen die hij leuk vond. Uiteindelijk gingen we op vakantie naar waar hij heen wilde, droeg ik wat hij wilde, liep ik op mijn tenen omdat ik continu bang was dat hij zou uitvallen over iets (waarvan ik geen idee had waar hij het over had), hadden we veel ruzies en was hij of chagrijnig en niet-bereikbaar of boos. Hij was daarnaast heel kritisch, en deed af en toe ook echt nare dingen, zoals niet op mijn verjaardag komen omdat hij boos was, weglopen als mijn ouders er waren omdat dingen anders gingen zoals hij van tevoren had gedacht, niets zeggen toen ik geopereerd was (en een paar dagen lang ook niet vragen hoe het ging) of zeggen dat mijn werk niets voorstelde. Ik mocht bv ook nooit opmerkingen geven over de route als we in de auto zaten want dan ging hij helemaal uit zijn plaat. Door de week was het niet mogelijk om hem te zien omdat hij dan heel moe en chagrijnig was van zijn werk. Ik betaalde 3 jaar lang alles (vakanties, uitjes, etentjes, schoenen, etc) maar hij heeft me daar nooit voor bedankt. Ook heeft hij 4 maanden bij mij en mijn dochter gewoond toen hij geen huis had.

Het werd steeds erger en op het laatst hadden we elk weekend ruzie. Hij verdraaide de dingen die ik gezegd had dan en deed alsof ik totaal hysterisch was. Ik praatte hier niet over met vriendinnen want ik wilde hem beschermen. Ik had heel veel maagpijn en heb diverse onderzoeken in het ziekenhuis gehad. Uiteindelijk was de conclusie dat het waarschijnlijk een stressreactie was en ben ik in behandeling geweest voor chronische klachten.

Pas toen ik bij een psycholoog kwam omdat ik continu enorm moe was, viel het kwartje. Zij gaf aan dat dit gedrag niet normaal was en wees me op narcisme. Ik kan het nog steeds niet geloven dat hij dit is/ was maar alles wat ik hierover lees is op hem van toepassing. En dat ik hier slachtoffer van ben geworden.

Ik was in het begin erg verdrietig en mis de mooie momenten. Mijn dochter was vooral de eerste weken erg boos op me omdat ik het uitgemaakt had. Hij bleef aan me trekken (appjes met dat hij met me wilde trouwen, dan weer hele boze mails en appjes, etc). Hij heeft ook onze vakantie opgeëist (die ik voor de helft had betaald) en onze wekelijkse sportavond.

Ik merk dat ik aan de ene kant opgelucht ben dat het uit is maar ik heb wel veel te verwerken. Ik moet op een rijtje krijgen wat er gebeurd is. En ik vraag me nog steeds af of ik niet ook deels narcistisch gedrag heb vertoond (vooral op het einde van onze relatie). Zo was ik wel vaak erg emotioneel. Nu ben ik vooral erg moe, heb een kort lontje en kan me tot niets zetten. Ik ga me ziek melden van mijn werk want ik trek het even niet.

Hopelijk helpt de ervaring me om uiteindelijk een blijer mens te worden maar ik zie het nog niet… Met mannen heb ik het iig de komende tijd wel gehad.

In augustus hoorde ik dan ook dat ze darmkanker had met uitzaaiingen. Met lood in de schoenen heb ik haar na al die jaren weer bezocht. Beiden janken en moeder toonde berouw. Tenminste daar leek het op. Ik heb haar een aantal keren weer bezocht, leek in eerste instantie goed, maar had ergens een onderbuik gevoel. "Je beeld het je in" zei mijn zoon. Toen 1 week later bleek dat het leverkanker was, werd ze opgenomen in het hospice. Hier zag ik na 10 jaar haar lievelingetje (broer) ook weer. Gespannen sfeer uiteraard. Ik kwam erachter dat moeder mijn sieraden die ik van mijn oma had gekregen had verkocht, die lagen nog bij haar. Ik was echter nog meer ontroostbaar, toen ik erachter kwam dat ze het laatste gouden horloge nog na onze verzoening had verkocht.

Toen ze doordat ze aan de morfinepomp zat, haar leugens niet meer kloppend kreeg, gaf ze uiteindelijk toe, dat ze al die tijd op mij had gewacht om me hiermee nog 1x pijn te doen. Broertje heeft het horloge ingeruild, maar het was in opdracht van haar vertelde ze mij.

Ik heb alles maar over mij heen laten gaan. Er tegen ingaan had geen nut. Bovendien was ik de strijd met haar moe. DIT was ze nu eenmaal. Ik zag haar oogwit al geel worden en wist dat ze niet lang meer zou hebben. Een paar dagen later is ze overleden. In tranen ben ik mijn man in de armen gevallen. Het was over en uit met alle treiterpartijen.

Denk je nu eind goed, al goed? Helaas. Moeder had nog haar lievelingetje; broerlief. Alhoewel lief? Hij is een nog grotere narcist dan mijn moeder, alles liegen en bedriegen. Hij wilde mij gebruiken om de relatie met mijn familie van vaders kant weer aan te halen. Hij was bij hun uitgerangeerd, dus had mij nodig voor een schijnvertoning op de uitvaart.
Het plaatje voor de buitenwereld moest mooi zijn, hoezo? Zo mooi was het niet, dus je hoeft moeder niet op de uitvaart te romantiseren, maar zo is het wel gegaan.

Nog voor moeder haar laatste adem uitblies, had hij haar mobiel met alle inloggegevens al te pakken beheerde achter mijn rug om, de rekening. Mijn sterk ontwikkelde intuïtie zegt dat hij iets verbergt. Hij wilde mij 1000 euro geven van moeders rekening, als ik overal van afzie. Speelt in op mijn emoties. Toen ik alles geblokkeerd had en een volmacht via de notaris had afgedwongen, ging hij letterlijk stampvoetend akkoord, maar eiste dat ik ging tekenen voor een akkoord voor een grafmonument. Niet gedaan natuurlijk, ik wil eerst inzicht in de rekening, dit heb ik aangegeven. Nu heeft hij gesuggereerd dat ik moeder een overdosering morfine heb toegediend en dreigt hiermee. Hij vind zichzelf ontzettend slim, maar snapt niet dat hij mij hiermee niet kan aanklagen, zonder zelf "nat" te gaan.

Aan de ene kant wil ik dit helemaal niet, aan de andere kant wil ik dat het recht zegeviert. Dit keer laat ik het niet meer over mijn kant gaan en sla ik terug. Mijn antwoord was dan ook: Tot ziens bij de rechtbank! Of ik het ook daadwerkelijk doe, weet ik nog niet.

Tot zover mijn verhaal.

Door de woningnood heb ik nog bijna 8 maanden in ons gezamenlijke huis moeten wonen. Toen ik daar nog woonde ging eigenlijk alles zoals het altijd ging. We leefde in een huis, samen met onze zoon. Ik zorgde overal voor en hield alle ballen hoog. Maart jl. ben ik uit het gezamenlijke huis vertrokken waarna alle problemen begonnen. Tot die tijd dacht ik altijd dat de schuld bij mij lag. Dat ik gewoon een lastig persoon was.

Onze zoon werd stelselmatig alleen gelaten wanneer hij onder verantwoording van papa viel. Afspraken werden stelselmatig niet na gekomen, waar ik mijn ex-partner dan weer op aansprak, met als gevolg dat er niet op werd gereageerd, of het werd weggewoven, of was het zelfs mijn schuld. Terwijl ik niet verantwoordelijk ben voor zijn keuzes. Zo is het maanden doorgegaan. Iedere keer probeerde ik weer tot een oplossing te komen, in het belang van onze zoon. Wat ik ook probeerde....... geen enkele afspraak werd nagekomen en alles werd naar zijn hand gezet, met alle gevolgen van dien. En wederom was alles mijn schuld.

Langzaam maar zeker begon ik door te krijgen wat hier aan de hand is. De naar buiten toe altijd sociale, vriendelijke man, is een wolf in schaapskleren. Via onze zoon probeert hij mij kapot te krijgen. In een gesprek over gebeurtenissen die gevolgen hebben voor onze zoon, word ik uitgelachen, gekleineerd, beschuldigd van dingen die niet gebeurd zijn. Als ik vroeg waarom hij mij niet op de hoogte had gesteld over zaken m.b.t. onze zoon, dan kreeg ik altijd het antwoord dat hij bang was voor mijn reactie. Waardoor de aandacht werd verlegd naar de angst voor mijn reactie i.p.v. de keuze die hij heeft gemaakt. De wetenschap dat ik 17 jaar lang heb samengeleefd met een verborgen narcist heeft me gesloopt. De woorden dat hij nu eindelijk het leven leidt wat hij altijd heeft gewild, heeft mij gebroken. Want het gaat niet alleen om mij, maar ook om onze zoon. 

Drie weken geleden heb ik een hele moeilijke beslissing moeten nemen. Ik heb mijn ex-partner een ultimatum gesteld m.b.t. de omgang met onze 14 jarige zoon. Omdat zijn veiligheid bij papa in geding is en alle afspraken die er waren niet worden nagekomen, met grote gevolgen voor het welzijn van onze zoon. Zolang mijn ex-partner geen actie onderneemt blijft onze zoon bij mij. Ik houd hem op de hoogte van de ontwikkelingen m.b.t. onze zoon.  

Nu ik dit schrijf merk ik hoe ernstig ik bij mijn gevoel weg ben. Maar ik wil hier zo van los. Ik weet dat het een lang proces gaat worden en zeer moeilijk aangezien No-contact gewoon niet kan i.v.m. onze zoon. Graag ontvang ik tips. Ik twijfel zo vaak aan mijn eigen realiteit. 

Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Gerard, 38 jaar oud. 2.5 jaar geleden heb ik een vrouw online ontmoet. We raakten al snel aan de praat en we lieten al snel aan elkaar weten dat we meer dan vriendschappelijke gevoelens voor elkaar hadden. Zij woont in Denemarken en ik in NL.
Daarna ging alles in sneltreinvaart. Wat me meteen opviel was dat ze me allerlei dure cadeaus kocht, me elke dag bombardeerde met de liefste berichten en al vrij snel liet ze het woord '' soulmate'' vallen. Ik vond het fanstastisch, voelde me gewaardeerd. Ik was om. 
Een jaar later hebben we elkaar voor de eerste keer ontmoet. Er was meteen een klik. Alles voelde goed. 
Toen ik weer terug in Nederland was begonnen de eerste '' barstjes '' in de relatie zichtbaar te worden. We maakten afspraken en vervolgens zei ze vaak dat ze dat helemaal niet gezegd had. Daar werd ik uiteraard onzeker van, begon me af te vragen of ik het dan verkeerd begrepen had. 

Ook begon ze soms vervelende grapjes te maken over bijvoorbeeld mijn uiterlijk. Ze bedoelde het allemaal niet zo, maar het deed me wel pijn. 
Wat me verder opviel is dat ze van begin tot eind van de relatie het altijd over haar exen had. Hoe verschrikkelijk ze waren en hoe fout ze haar behandeld hadden. 

Er zijn verschillende momenten geweest waar ik mijn grenzen aangaf of haar vertelde over hoe ik mij voelde in de relatie,maar daar werd niet naar geluisterd. Tot het punt dat ik een keer knapte en ontzettend boos op haar werd. Ze vertelde me dat ik in de slachtofferrol schoot en dat ik problemen had om mijn emoties onder controle te houden. Ik ben toen naar een pschycholoog gegaan om hier aan te werken.

Het rare was dat zij nooit interesse toonde hoe de sessies bij de psycholoog gingen. Sterker nog, ze sprak alleen over zichzelf. Hoe geweldig haar nieuwe baan was en hoe goed haar kleinkinderen het deden etc. Ze toonde nooit empathie. 

Vorige maand was het weer raak. Ik confronteerde haar met het feit dat ze nooit vroeg hoe het eigenlijk met mij ging en toen was het uiteraard weer het bekende slachtofferrol verhaal. 

Op mijn verjaardag stuurde ze me nog eens dure merkkleding met een brief waarin ze aangaf hoe veel ze van me hield. 2 dagen later verbrak ze de relatie. 

Toen ze de relatie had verbroken vertelde ze me dat ze al veel eerder afstand van mij had moeten nemen en dat ze spijt heeft dat niet gedaan te hebben. Alles was mijn schuld. Ze heeft me op alle sociale media geblokkeerd en ik heb niets meer van haar vernomen. En nu zit ik hier met zoveel vragen. Wat heb ik in vredesnaam verkeerd gedaan? 

Herkend iemand hier zich in mijn verhaal? Heb ik te maken gehad met een narcist? 
Ik hoor graag van jullie!