narcistische moeder

Gratis e-boek: 10 Tips voor Herstel na Narcistisch Misbruik

Over het algemeen mag je er vanuit gaan dat je ouders het beste met je voor hebben. Doch wanneer je net als ik de pech had te worden geboren in een gezin met een narcistische moeder is dat niet zo vanzelfsprekend. Nu als volwassene ondervind ik nog altijd de gevolgen van een uiterst destructieve jeugd…

Mijn narcistische moeder

Het gezin waarin ik opgroeide leek voor de buitenwereld een keurig welvarend middenstandsgezin. Doch achter die façaden gingen meerdere drama’s schuil.

Mijn vader verloor tijdens de tweede wereldoorlog beide ouders. Aan zijn oorlogstrauma hield hij derealisatie (ook wel depersonalisatie genoemd) over. Hij ontwikkelde zich tot een kwetsbaar mens en was waarschijnlijk daardoor een makkelijke prooi voor mijn narcistische moeder.

Al vanaf mijn vroegste jeugd hield ze mij voor dat ik later net zo zou worden als papa. Vervolgens deed ze er dan nog een schepje bovenop door te zeggen dat ik nog erger worden. Blijkbaar was dat de weg die ze voor mij had uitgestippeld…

Voor de buitenwereld speelde ze de zorgzame vrouw die voor haar zielige man zorgde. Achter de schermen maakte ze hem juist nog verder kapot. Ik vermoed dat ik hem moest opvolgen als haar zielige zoon.

Toen ik twee was kreeg ik er een zus bij en bestond het gezin uit vier personen. Zonder het te weten werden we tegen elkaar uitgespeeld. Wanneer zij iets had uitgehaald kreeg ik straf. En naar ik later hoorde was dat andersom ook het geval. Beide hadden we het gevoel dat de ander werd voorgetrokken en zo kregen we een enorme hekel aan elkaar.

Broer en zus tegen elkaar opgezet

Ikke ikke ikke en de rest kan stikken

Het werd allemaal nog veel erger toen ik op elfjarige leeftijd rugklachten kreeg. Daarvoor moest ik een keer per week naar fysiotherapie en elke avond thuis oefeningen doen. Deze oefeningen deed ik met mijn narcistische moeder…

De oefeningen bestonden uit het gooien met een bal. Mama gooide de bal naar mij toe en ik moest hem vangen en teruggooien. Wanneer daarbij iets verkeerd ging ontstak ze in een woedende tirade. “Smerige egoïst!” schreeuwde ze me dan hysterisch toe. “Ikke ikke ikke en de rest kan stikken!”.

Ik had geen idee waaraan ik dit had verdiend, doch als zij het zei zou het wel zo zijn. “Wacht maar tot je in het voortgezet onderwijs komt”, ging ze verder, “Daar leren ze je dat wel af. Ze slaan je in elkaar!” De agressieve gebaren die ze daarbij maakte en het grimmige gezicht dat ze erbij trok staan me nog steeds op het netvlies gebrand.

En zo ging het elke avond! Van tevoren wist ik precies wat er ging gebeuren waardoor ik bij voorbaat al grote angst had en als verdoofd de bal ving. Dit leek voor haar reden om er nog een schepje bovenop te doen. Op genade hoefde ik niet te rekenen.

Het woord “egoïst” werd een obsessie voor me. Ik had geen idee wat het betekende maar als je moeder zegt dat je dat bent zal het vast zo zijn. Het was zelfs zo erg dat wanneer ergens anders het woord egoïst viel ik een rood hoofd kreeg. Op een keer zocht ik het op school op in een woordenboek. “Zelfzuchtig” stond er als betekenis. Vandaag de dag weet ik dat niet ik maar mijn narcistische moeder de egoïst is. Doch nog steeds is het een beladen woord voor me.

Narcistische moeder

Gepest op school

In plaats van een geborgen gezin groeide ik op in een vijandige omgeving, hetgeen me uiterst kwetsbaar maakte. En wat gebeurt er met kwetsbare kinderen op school? Ze worden gepest. Als ik thuis vertelde dat ik werd gepest koos mijn narcistische moeder altijd partij voor de daders. Ik zou het er zelf wel naar gemaakt hebben.

Anderzijds speelde ze weer de zorgzame moeder die het op wilde lossen. Soms kwam er een leraar bij ons thuis om erover te praten. Dan maakte ze opmerkingen die mij tegenover de leraar in een kwaad daglicht zetten waardoor het allemaal nog erger werd. Aanvankelijk dacht ik dat ze die opmerkingen uit domheid maakte. Maar nu weet ik beter.

“Trek ze maar aan hun haren”

Op een keer zei mijn narcistische moeder dat ik maar beter van me af moest bijten. “Trek ze maar aan hun haren”, adviseerde ze. Dat deed ik de volgende dag en het bleek een probaat middel. Vanaf nu wisten ze dat ze niet meer ongestraft met me konden sollen. Niet dat het gepest daarmee ophield, alleen waagden de meesten zich niet meer aan een gevecht met mij. In plaats daarvan scholden ze me uit en renden dan hard weg.

Maar op een dag werd ik op weg naar huis belaagd door een groepje. Een van hen had een hard voorwerp in een tas waarmee hij me op het hoofd sloeg. Toen ik vervolgens overstuur thuis kwam hoefde ik niet op enig medeleven te rekenen, tenminste niet van mijn narcistische moeder.

Het was weer eens mijn eigen schuld. Ik trok ze immers aan de haren? Dat ze me zelf had geadviseerd ze aan de haren te trekken leek ze alweer vergeten. Mijn belagers hadden volgens haar voor om mij dat eens af te leren. “En je bent nu niet verdrietig omdat je pijn hebt…” vervolgde ze haar tirade, “… maar omdat je verloren hebt!”.

Als kind ben je geneigd je ouders te geloven en dus dacht ik in al mijn verdriet dat het wel mijn eigen schuld zou zijn geweest. Toen papa enige tijd later wel medeleven toonde en vroeg wat er aan de hand was reageerde ik afwijzend. Mama had toch immers gezegd dat ik de schuldige was?

Gepest op school

Ik naar een internaat

Vlak voor ik van de lagere school naar het voortgezet onderwijs zou gaan kwam mijn narcistische moeder met het onzalige plan om mij die zomer in een internaat te plaatsen. Naar ik later zou ontdekken heeft ze mij tegenover de huisarts afgeschilderd als agressief en niet meer in huis te handhaven. Doch degene die agressief was was mijn narcistische moeder zelf!

Het moge duidelijk zijn dat ik als kwetsbaar kind er in een internaat helemaal aan onderdoor zou gaan. Maar mijn narcistische moeder had immers een plan voor mij…

Hier ben ik door het oog van de naald gekropen want er bleek geen plaats voor mij vrij. In plaats daarvan kwam er een vrouw bij ons thuis voor een gesprek. Ze constateerde dat ik gewoon aan het puberen was en dat er verder niets bijzonders aan de hand was. Helaas, mijn narcistische moeder bleef buiten schot waardoor zij haar gemene spel nog vele jaren kon voortzetten.

Papa naar een inrichting

Nadat het niet was gelukt om mij in een internaat te krijgen richtte ze haar pijlen op papa. Nu was hij het die de deur uit moest en wel naar de PAAZ (Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis) van het plaatselijke ziekenhuis. Hierbij chanteerde mijn narcistische moeder hem door te dreigen met een echtscheiding.

Na de PAAZ kwam papa korte tijd weer thuis, doch opnieuw moest hij zich onder bedreiging van een echtscheiding laten opnemen. Ditmaal in een psychiatrisch ziekenhuis. Eerst kwam hij in Beileroord in Beilen om later te worden overgeplaatst naar Groot Lankum in Franeker. Later zou papa mij vertellen dat de artsen in Franeker mijn narcistische moeder wel doorzagen.

“Ze is op een scheiding uit en ze komt hier alleen maar naartoe om je nog verder kapot te maken” zeiden de artsen tegen papa. Hij wilde dat destijds niet geloven. “Nou daar kom je dan wel achter” antwoordde een arts. Ook zeiden ze dat ze de verkeerde daar hadden. Niet papa maar mijn narcistische moeder hoorde in de inrichting.

Ik vind het vandaag de dag nog steeds verbijsterend dat deze artsen haar doorhadden maar niet aan de bel hebben getrokken! Wetende dat dit monster twee kinderen onder haar hoede had hadden zij dit moeten melden bij de kinderbescherming. Doch papa was hun patiënt en met de rest hadden ze niets te maken, dus deden ze niets. En onze narcistische moeder kon haar verwoestende werk gewoon voortzetten…

De artsen doorzagen mijn narcistische moeder maar deden niets

Komt papa terug?

In de zomer van 1983 kwam papa in de weekends weer thuis. Het was de bedoeling dat hij steeds wat langer thuis zou blijven om uiteindelijk weer helemaal thuis te zijn. Aan het begin ging het allemaal goed en het leven leek weer een stukje mooier te worden. Maar zo mocht het natuurlijk niet zijn van mijn narcistische moeder…

Ze begon zich steeds onberekenbaarder te gedragen. Bij het minste geringste kreeg ze een woedeaanval en smeet ze de serviesstukken door het huis. Ik herinner me nog goed dat we hadden zitten eten. Mama zei niets en er hing een ijzige spanning. Na het eten zette ze de borden in de vaatwasser. Papa zei “laat maar dat doe ik straks wel”. Onder een hysterisch gekrijs vlogen de borden vervolgens niet in de vaarwasser maar door de keuken.

Vervolgens deed ze alsof ze zelf het slachtoffer was en zocht ze troost bij mijn zus. Deze act werd in deze periode dagelijks opgevoerd.

De held van mijn narcistische moeder

Een week voordat papa weer permanent bij ons zou komen wonen kwam het tot een climax. We hadden visite van een oom, een halfbroer van papa. Het was een oud marinier en een arrogante en autoritaire man. Iemand met openlijk narcistische kenmerken.

Mijn narcistische moeder leek helemaal idolaat van hem. Later zou ik van papa horen dat ze hem al sinds ze verkering hadden op een voetstuk plaatste. Overigens kwam deze oom in de periode dat papa in een inrichting zat regelmatig zonder zijn vrouw bij ons logeren…

Nu weet ik dat een narcist vaak een “held” heeft waarin zij de perfectie zien. Dit is hun grote voorbeeld en wanneer iemand iets negatiefs over hun “held” zegt leidt dit tot grote woede bij de narcist.

Mijn narcistische moeder, mijn zus en ik stonden in de keuken toen we opeens een hoop geschreeuw uit de woonkamer hoorden. De genoemde oom was papa aan het uitschelden. Hij eindige zijn tirade met de woorden: “En ik kom hier niet weer zolang jij hier nog bent!”. Nog dezelfde dag schopte mijn narcistische moeder papa de deur uit en vroeg echtscheiding aan. De artsen hadden gelijk gekregen.

De scheiding

De periode die volgde was de zwartste episode uit mijn leven. Terwijl de scheidingsprocedure liep verbleef papa weer in psychiatrisch ziekenhuis te Franeker. Na een tijd zocht hij contact met mijn zus en mij. Dat ging eerst telefonisch en later gingen we om en om ook wel bij hem op bezoek. In deze periode probeerde onze narcistische moeder ons tegen hem op te zetten.

narcistische moeder

Het was zo verwarrend allemaal. Een half jaar geleden leek het allemaal de goede kant op te gaan. Gloorde de zon achter de wolken. Maar opeens waren die wolken inktzwart geworden en was een zwaar onweer losgebarsten. Voor mijn gevoel was het mama’s schuld, doch zij vertelde steeds dat het papa’s schuld was. Op zoek naar een verklaring maakte ik mezelf wijs dat mijn narcistische moeder papa voldoende kansen had gegeven maar dat hij dit zelf had verknoeid.

De eerste keer dat ik papa bezocht in Franeker was confronterend. Ik zag mijn vader als een gebroken man vol verdriet en onbegrip over hetgeen hem was overkomen. Het was deze dag dat mijn beeld kantelde. Ik zag het verdriet van mijn vader en de hardheid van mijn narcistische moeder. Een poging om bij haar enig begrip voor papa zijn situatie op te wekken bleek tevergeefs.

Papa komt tegenover ons wonen

In maart 1984 verliet papa het psychiatrisch ziekenhuis. Destijds bezaten mijn ouders twee panden die ongelukkigerwijs tegenover elkaar stonden. Bij huwelijkse voorwaarden hadden ze beide een pand op hun naam laten zetten. Zo kwam het dat papa in het pand dat op zijn naam stond ging wonen. Hierdoor werden we overburen.

Mijn zus en ik gingen de eerste week dagelijks naar hem toe. Toen we op een keer terugkwamen stond onze narcistische moeder met een buurvrouw te praten. “Ik krijg het straks lekker rustig, de kinderen gaan bij hem wonen” merkte ze cynisch op waar we bij stonden. En zo ging het nog een tijdje door. De buurvrouw stond volledig aan haar kant en maakte zich daarmee tot knecht van de narcist.

Na deze woorden voelde ik mij verstoten door mijn moeder en ging nog vaker naar papa. Mijn zus deed precies het omgekeerde en trok zich terug. Elke avond kreeg ik de woede van mijn narcistische moeder voor mijn kiezen. Als ik terugkwam werd ik begroet met “zo overloper”. Vervolgens volgde een hele reeks verwijten.

Als ik daar tegenin ging werd het allemaal nog veel erger. Vooral wanneer ik het waagde iets over papa’s halfbroer te zeggen. Dan ontstak ze helemaal in razernij. “Er valt niets op hem aan te merken”, riep ze dan vaak. Ik weet nu waarom ze zo reageerde, ik viel haar “perfecte held” aan.

De held van mijn narcistische moeder

Achterbakse trucs

Ik had in mijn jeugd ooit een fase waarin ik graag in legerkleding rondliep. Eigenlijk had ik deze fase al afgesloten toen mijn narcistische moeder op een ochtend mijn legerkloffie had klaargelegd. Toen ik uit school kwam wilde ik iets anders aantrekken omdat ik wist dat papa hier vanwege zijn oorlogstrauma een enorme hekel aan heeft. Maar ik mocht me niet omkleden van haar, ik moest in legerkleding naar papa toe. Papa vroeg me waarom ik zulke kleding droeg. Ik wilde niet zeggen dat mama mij daartoe had gedwongen en haalde mijn schouders maar op.

Ook werden mijn zus en ik in die tijd nog verder tegen elkaar opgezet. Een van de sterkste staaltjes vond plaats met kerstmis. Op eerste kerstdag waren mijn zus en ik bij papa geweest. De volgende dag ging ik, zoals elke dag, alleen even naar papa toe. Toen ik in de namiddag, ruim op tijd voor het eten, terugkwam wachtte mij de toorn van mijn narcistische moeder.

Ze zou zogezegd een tafel in een restaurant hebben gereserveerd die ze had moeten afzeggen. Dat was uiteraard mijn schuld want ik was te laat teruggekomen. Van dat etentje was mij helemaal niets verteld en ook had ze niet gezegd dat ik voor een bepaald tijdstip terug moest zijn. Het gevolg was dat zowel mijn zus als mijn narcistische moeder kwaad op mij waren. Ik had het etentje immers verknoeid?

Vandaag de dag besef ik dat dit een van haar vele gemene trucs was om ons tegen elkaar uit te spelen.

Sociale fobie

En zo groeide ik op tot een kwetsbaar mens, precies zoals mijn narcistische moeder het wilde. Toen ik 29 was werd vastgesteld dat ik een sociale fobie heb. Ik durf nu wel te zeggen dat dit het gevolg is van mijn destructieve jeugd. Doch het zou nog 18 jaar duren voor ik erachter zou komen dat mijn narcistische moeder hier een grote rol in heeft gespeeld.

narcistische moeder

Toen ik eens een IQ-test deed bleek ik een IQ van 132 te hebben. Daarmee had ik naar de universiteit gekund en nu een goede baan kunnen hebben. Doch na een jeugd waarin elk greintje zelfvertrouwen mij was ontnomen durfde ik daar niet eens aan te denken.

Het gevolg is dat ik mij nu aan de onderkant van de arbeidsmarkt bevind. Als ik al een baan heb is dat ver beneden mijn denkniveau. In feite hop ik van gesubsidieerd baantje naar de WW om vervolgens weer af te glijden naar de bijstand.

Mijn narcistische moeder ontmaskerd

We schrijven begin 2015, een paar maanden eerder was ik 47 geworden. Ik woon alleen en heb op dat moment een redelijke verstandhouding met mijn moeder, tenminste zolang ik niet over vroeger begin. De afgelopen 25 jaar heb ik dat wel verschillende malen geprobeerd, doch telkens beet ik op graniet.

Wanneer ik het waagde over de geestelijke mishandelingen te beginnen ontstak ze altijd in woede. Altijd was het de schuld van anderen, zelf deed ze nooit iets fout. En ook kreeg ik telkens het verwijt dat ik haar te hard aanpakte. “Waarom doe je dat niet bij je vader?”, kreeg ik dan altijd te horen. Tja, mijn vader wordt niet hysterisch als je hem ergens op aanspreekt.

Het idee dat ze ongelijk wordt behandeld zit ook zeer diep bij mijn narcistische moeder. De afgelopen jaren heeft ze met verschillende familieleden alle contact verbroken omdat ze meende achtergesteld te worden. De ziekelijke jaloezie van de narcist

Telkens nadat ik een poging had gedaan met mijn narcistische moeder in gesprek te komen over het verleden was ik gefrustreerd. Het gaf het verlammende gevoel dat ik dit nooit met haar zou kunnen uitspreken.

De eerste barsten

Reeds enkele jaren eerder kwamen de eerste barsten in de verstandhouding met mijn narcistische moeder. In 2008 had zij een nieuw slachtoffer gevonden, een weduwnaar met wie zij ging samenwonen.

Toen ik eens bij hen was kwam het gesprek op vuurwerk. Mama herinnerde mij aan een incident op de LTS waarbij vuurwerk dat ik in mijn jas had was ontploft tijdens een van de dagelijkse pesterijen. “Hadden ze je niet over de vloer gesleept?”, vroeg ze. Toen ze enkele dagen later bij mij thuis was vertelde ik haar dat ik dit zeer vernederend vond. “Ik kan ook helemaal niets meer zeggen, ik zal een klem op mijn bek doen”, riep ze op agressieve toon.

Geschokt door deze reactie klapte ik volledig dicht. Het was nog steeds het oude liedje, als je haar ergens op aanspreekt wordt ze kwaad en draait alles om. Nare herinneringen die ik tot dan toe had verdrukt kwamen weer naar boven. De scheldpartijen tijdens de oefeningen voor mijn rug, de scheiding…

Vanaf dat moment ging ik niet meer zo vaak meer bij hen op visite. Ik kon het niet meer opbrengen om het spelletje van een harmonisch familieleven mee te spelen. Doch ik waagde me voorlopig niet aan een nieuwe poging om het met haar uit te praten.

De druppel

Begin 2015 kwam het gesprek bij toeval op het verleden toen mijn narcistische moeder alleen bij mij op bezoek was. Als eerste kwam de scheiding aan bod en het feit dat ze me toen voortdurend uitmaakte voor overloper. “Je was ook een overloper!”, reageerde ze hysterisch.

Toen ik even later vertelde dat de scheldpartijen tijdens de oefeningen een van de meest traumatische ervaringen uit mijn jeugd waren riep ze schamper “Ach ach ach, een trauma! Wat moet ik dan wel niet voor trauma’s hebben?”.

De spreekwoordelijke laatste druppel

Hoewel ik op dat moment dichtklapte was dat voor mij de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Korte tijd later stelde ik haar voor de keus, ofwel ze zag de feiten onder ogen en zou het nu eindelijk eens op een normale manier met mij uitpraten. Of zij zou ook mij verliezen zoals mijn zus reeds jaren eerder het contact met haar had verbroken.

Dat was op 10 februari 2015, sinds die dag heb ik niets meer van haar gehoord. Ze koos dus duidelijk voor het laatste…

De ontmaskering

In deze periode begon het tot mij door te dringen dat er iets ernstig mis moest zijn met mijn moeder. Hoe kan het anders dat iemand liever het contact met de eigen kinderen verbreekt dan een fout toe te geven? Ik ging op zoek naar een verklaring en verdiepte mij in allerlei psychiatrische stoornissen.

Ik las over psychopathie, over anti-sociale persoonlijkheidsstoornis en nog veel meer. In verschillende stoornissen zaten raakvlakken doch te weinig om te concluderen dat mijn moeder daaraan “lijdt”.

Naarmate ik meer las begon ik juist meer te twijfelen. Was ik op zoek naar iets dat er niet was? Wellicht is mijn moeder gewoon een moeilijk mens. De hoop dat ik een verklaring voor haar gedrag zou vinden begon te vervagen. Totdat ik op een artikel over de Narcistische Persoonlijkheidsstoornis stuitte.

Dit was niet een gedeeltelijke herkenning, dit was een bijna 100% herkenning. Het gedrag van mijn moeder werd tot in detail beschreven. Ik was verbijsterd. Zou dit het dan zijn? Doch er was één ding dat ik in eerste instantie niet kon plaatsen. Ik had de narcist nooit herkend in mijn moeder.

Het beeld dat ik tot dan toe van narcisten had was de opgeblazen persoonlijkheid. Opscheppers die je meteen als narcist herkend. Naarmate ik meer te weten kwam over de Narcistische Persoonlijkheidsstoornis ontdekte ik dat er ook verborgen narcisten bestaan. Het moge duidelijk zijn dat mijn moeder tot deze categorie behoord.

De verborgen narcist

Niet het enige slachtoffer

Doch ik ben mezelf bewust van het feit dat ik geen psychiater ben en derhalve geen diagnose mag stellen. Ook zou het kunnen dat ik te graag een verklaring voor haar gedrag wilde hebben en daardoor aan tunnelvisie lijd.

Voor de zekerheid liet ik mijn zus enkele artikelen over de Narcistische Persoonlijkheidsstoornis lezen. Om haar niet te beïnvloeden vertelde ik van tevoren niet wat mijn gedachten daarbij waren. Ook zij herkende onmiddellijk onze moeder hier in. Ze wist zelfs nog een aantal kenmerken te noemen waar ik in eerste instantie niet aan had gedacht of die ik niet eens wist.

Ook bleek uit het gesprek met mijn zus dat wij niet de enige slachtoffers zijn van onze narcistische moeder. Ook haar kleinkinderen heeft ze geestelijk mishandeld. Zo paste ze eens op de kinderen van mijn zus toen de dochter per ongeluk een flesje melk van de zoon had omgegooid. Voor straf dwong onze narcistische moeder haar om de melk van de vloer te likken…

Tot slot

En zo ontdekte ik dat mijn leven al vanaf mijn prilste jeugd is gemanipuleerd door mijn narcistische moeder. Hoe anders had het eruit kunnen zien als ik in een normaal gezin was geboren? Een gezin waarin je ouders je proberen te beschermen en je talenten stimuleren. In plaats daarvan werd ik in ellende ondergedompeld en werd mijn zelfvertrouwen mij ontnomen.

Doch naarmate ik ouder wordt groeit mijn zelfvertrouwen. Het feit dat ik dit nu allemaal online durf te zetten is een grote stap voorwaarts. Ik hoop met deze website een community op te bouwen van lotgenoten waarbij we elkaar kunnen helpen.

Heb je ook zulke ervaringen? Laat dan hieronder een reactie achter of vertel je verhaal op het forum.

    20 replies to "Narcistische moeder"

    • Thessa Naomi van der Meij

      Moedig om dit te schrijven. Helpt mogelijk om het een plek te geven voor jezelf, maar bovenal (mi) OM ANDEREN TE HELPEN HET EERDER IN TE ZIEN! Ik ben trots op je! :))

    • Jinny

      Veel herkenning….
      Ik had het geluk dat mijn vader lang sterk genoeg was…
      Tot ie dood ging…
      Toen was het ook snel over.
      Huis uit en contact verbroken.

    • Nikkie

      Mooi dat je zo open en kwetsbaar over je leven vertelt. Het riep erg veel herkenning op en ook ik zat weer even terug in de tijd naar oude herinneringen te kijken. Je e-book met tips was ook al zo’n eyeopener. Bedankt. Ik ben echt dankbaar dat je op mijn pad bent gekomen.

      • Herman

        Bedankt. Goed om te lezen dat mensen iets aan mijn website en e-book hebben. Eerlijk gezegd vind ik het best wel een beetje eng om dit allemaal onder mijn eigen naam op internet te zetten.

    • Annelies Baas

      Beste Herman,
      wat is dit allemaal herkenbaar.Bedankt voor het e-book, daar heb ik enorm veel aan. Ik lig momenteel in een vechtscheiding, (na 29 jaar getrouwd te zijn geweest) mijn ex is een narcist,alle punten van een narcist. Mijn moeder is erg manipulatief, ga steeds meer van een narvist herkennen in haar.Ikzelf ben erg beschadigd maar ik heb een sterke vrouwen cursus gedaan Super goed! En heb de juiste psygoloog. De kinderen (4) waarvan 3 volwassen zijn ook beschadigd ik dacht ze te kunnen beschermen maar merk nu dat ik dat nooit heb gekunt. Hij stookt ze momenteel tegen me op. Behalve de oudste, hij is ook flink opgelicht door z’n vader en zit momenteel in een persoonlijk proces dat hij afstand van vader neemt. Één dochter probeert mij los te laten , maar komt gelukkig steeds terug. Ik heb het er moeilijk mee maar begrijp het wel, ik praat niet, ze weten zelfs niet dat vader een narcist is. Ik ben ontzettend blij je e-book ontvangen te hebben, ben je dankbaar. Je zult er velen mee kunnen helpen en hoop nog vele meer.Weet niet of het de bedoeling was om mijn verhaal te laten horen? Je hoeft het niet te plaatsen. Vr.groet Annelies

      • Herman

        Hallo Annelies,
        Bedankt voor je reactie. Ik vind het juist heel goed als mensen hun verhaal hier, of op het forum, vertellen.

        Met vriendelijke groet,
        Herman

    • Lonneke

      Zeker heel herkenbaar, Herman. Wat een naar verhaal. Ik vind het heel sterk van je dat je dit forum bent begonnen. Goed bezig, man.
      Als je zo n moeder hebt, is dat bijna per definitie een zwaar leven dat je moet leiden. Je kunt je talenten en je intelligentie niet echt benutten. Ik ben ook voor dom versleten, maar ik werd op mijn 32e toegelaten tot de universiteit in Leiden om Archeologie te studeren. Ik heb mijn Bachelor gehaald en toen was de koek helaas weer op. Doodmoe en blut.
      Ik werd net als jij op de lagere school gepest. Al jaren voor ik wist dat mijn moeder een narcist is, begreep ik dat ik door haar een vergrote kans liep om gepest te worden. Ik zei ook altijd dat mijn moeder de ergste pester van allemaal was. Ik kwam er afgelopen januari achter dat ze een narcist is door een filmpje op youtube van Petra Joy van Deijl. Zij besprak de 12 kenmerken van een narcist en het klopte als een bus. Petra heeft een hele reeks filmpjes op youtube gezet waarin ze rustig onderwerpen bespreekt waar mensen haar vragen over stellen. Ze is zelf ervaringsdeskundige.

    • Joke Baptist

      Het boek van Carolien Roodvoets, Niemandskinderen is in dit verband ook een interessant boek om te lezen.

    • Marianne

      Wat een herkenbaar verhaal. Mijn moeder is ook een narcist en ik heb haar al 30 jaar niet gezien. Ze heeft vier kinderen waarvan ze er drie zwaar mishandeld heeft. De jongste, een zoon was haar lieveling. Ook haar man, mijn vader, werd geslagen en ze vochten ook letterlijk met elkaar. Sloegen elkaar de kamer door. Dit lag niet direct aan mijn vader, mijn moeder bleef maar zuigen en zuigen. Ik heb twee broers en een zus, die ik om die reden niet meer zie. Ik heb als het ware geen familie meer en heb daar tot mijn 50ste enorm veel verdriet van gehad. Het deed echt lijfelijk pijn. Elke dag ging ze als een bezetene tekeer en elke dag werden we geslagen, geschopt, bedreigd (ik rijg je aan het mes). Ze sloeg ook met de achterkant van een mes op de knokkels van mijn vingers. Het hele gezin werd tegen elkaar opgezet. Vooral mijn zus en ik werden dagelijks geslagen. Wij plasten ook uit angst in onze broek. Toen stelde ze dagelijkse onderbroekencontrole in. Mijn zus en ik moesten ons helemaal uitkleden en naakt voor haar en mijn vader staan. Ze pakte onze onderbroek en ging er zelfs aan zitten ruiken. Mijn opa en oma woonden naast ons en bij oma had ik schone onderbroeken liggen. Waren ze vies dan zou oma ze wassen zodat ik altijd een schone onderbroek had. Maar het maakte niet uit. Een natte onderbroek of een schone, we werden bont en blauw geslagen met de mattenklopper die tussen mijn ouders in stond. “De vouwen zitten er nog in dus je hebt in die andere broek geplast”. Ook werd ik voor alles uitgemaakt. “Je bent een vuile hoer” of “je lijkt wel een kermisattractie met die oorbellen”. Ze heeft me ook een keer opgesloten in de gangkast onder de trap en heeft me daar een uur laten zitten. Zij ging boodschappen doen. Ik kon alleen maar in elkaar gedoken op een rieten stofdoekenmandje zitten.
      Mijn vader was gek op mij ik was zijn lieveling. Mijn moeder was daar stinkend jaloers op. Daarom begreep ik ook niet dat mijn vader mij ineens wakker sloeg vanuit mijn slaap. Ik lag in bed. Hij sloeg al zijn agressie er uit op mij. “Om jou hebben we altijd ruzie, was jij maar nooit geboren” zei hij. De volgende ochtend deed hij poeslief alsof er niets aan de hand was maar dat kon ik dus niet. Ik zei “goedemorgen majesteit”. Weer sloeg hij me keihard. Ik was toen 10 jaar. Toen heb ik een zelfmoordpoging gedaan en de pillen van mijn moeder ingenomen (saresta). Ik werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht waar mijn maag werd leeggepompt. Dagen daarna was ik nog van de wereld. Mijn broers en zus weten daar niets van. Mocht niet over gepraat worden. Ik mocht een cadeautje uitkiezen als ik maar mijn mond hield. Mijn vader werd ook geslagen door haar op zijn kale hoofd met een ijzeren blik (van een stoffer en blik). Tot bloedens toe. Ook de hond die we hadden werd door haar geschopt en geslagen. Om een lang verhaal iets korter te maken. Mijn zus is van huis weggelopen en kwam in een pleeggezin terecht. Ik ben op mijn zestiende uit huis gegaan en gaan werken in een bejaardentehuis waar ik gelukkig intern kon wonen. Daarna ging ik op kamers wonen, later in een flat en heb ik jaren lang een baan bij de gemeente gehad. Ik heb er nooit goed over kunnen praten. Het is namelijk bijna niet te geloven en bovendien wie zou het willen horen. De kinderen onderling zijn ook negatief naar elkaar toe en geven elkaar ook overal de schuld van. Dat is jammer want het zijn stuk voor stuk lieve mensen. Ik heb ze jarenlang vreselijk gemist en heb me er nu in berust. Mag ook wel ik wordt dit jaar zestig. Ben een narcistische man tegengekomen waarmee ik lang samen ben geweest maar ook weer van gescheiden. Ik heb gelukkig 1 lieve zoon. Mijn ex -man probeerde mij ook zwart te maken tegenover mijn zoon maar daar ben ik heel bewust mee omgegaan. Was wel op mijn tenen lopen maar ik heb een goede band met mijn zoon. Ik heb het niet laten gebeuren dat hij die band tussen mij en mijn kind kapot zou kunnen maken. Ook mijn moeder had verder gemene streken. Toen wij, haar kinderen, een vriend/vriendin kregen, zei ze tegen hen: “ik wil weleens met jou praten. Dan kan ik je vertellen wat voor een rot karakter mijn kind heeft”. Ook die relaties wilde ze kapot maken. Inmiddels is ze 89 jaar en drie van de vier kinderen hebben geen contact meer met haar. Ik ben de eerste die het contact verbroken heeft. Ik wilde er een boek over schrijven maar ik durf het nog steeds niet. Nog steeds bang. Ik heb geen normale veilige jeugd gehad, het was leven in oorlogsgebied. Bukken als er weer klappen kwamen. In elkaar krimpen als er weer geschreeuwd werd. Ook toen ze later een kamer ging verhuren en een schoondochter kreeg ging ze tegen die mensen tekeer. Het walgelijke van alles is dat ze een heleboel vriendinnen heeft en met haar schijnheilige smoel vooraan in de kerk zit. Ik leef erg op mezelf. Heb geen vertrouwen meer in mensen ook niet in hulpverlening. Babbel korte gesprekjes met mensen op straat of in de supermarkt en geniet in mijn uppie van de allerkleinste dingetjes. Dit is nog maar een klein deel van het al lange verhaal. Er is zoveel gebeurd. Ze is nu 89 jaar. Onkruid vergaat niet. Ik ben benieuwd wie haar begrafenis gaat regelen, want wij, de kinderen doen het niet. Mijn zoon heeft ze nooit gezien. Mijn stelling is namelijk dat als je je eigen kind niet accepteert, hoef je ook je kleinkind niet. Ik heb haar niet de kans gegeven om ook hem kapot te maken. Hoe pijnlijk ook, dan beter geen familie als zo’n familie. De jongste broer heeft niks meegekregen van alle mishandelingen omdat hij een nakomertje is. Iedereen heeft het weer op een ander niveau beleefd. Ik wens jou veel succes in je leven. Probeer van de allerkleinste dingen te genieten. Een dier, muziek, een wandeling in de natuur. En continu tegen jezelf te zeggen “zo slecht als zij zegt dat ik ben, kan ik nooit zijn want………” vul dan voor jezelf een heleboel positieve dingen in.

    • Nicole keijzer

      Wat een wijf zeg! ik had ook een moeder die dergelijke trekjes had,b.v. als ik iets rots had meegemaakt, nam ze het altijd op voor die ander,nooit voor mij, onder het mom van “goede opvoeding”. ze probeerde mij een sociale nep opvoeding te geven, maar dat had ik zelf wel een beetje door.mijn vader had dat ook door, en stak er wel ern stokje voor als ze te ver ging.ik weet nog dat hij vaak de zin gebruikte ” opvoeden dat doen we niet”.ze hadden een rot huwelijk,wel blij dat ze niet helemaal haar zin heeft gekregen, maar als ik in de problemen zat, had ik nooit iets asn haar.afz.nicole

    • ingrid

      Beste Herman en Wilma, moedig dat jullie jullie verhaal zo kunnen neerpennen. Ik heb slechts nog maar stukken gelezen, want het is zo veel om te lezen. Maar bij hetgeen ik tot nu toe al gelezen heb, krijg ik de krop in de keel en springen mij de tranen in de ogen. Ik heb ook een ellendige jeugd gehad door beide ouders, elk op hun eigen manier en toch eigenlijk gelijk,allebei narcistisch, en tot op vandaag zit ik ermee in de knoop en belemmeren zij mijn leven. Ik ben 56 jaar alstublieft. Ik heb nog 2 zussen en 1 broer en waar ik mij dan niet in julllie verhaal herken is dat ze enkel zo deden en doen tegen mij en niet tegen hun 3 andere kinderen . Ik stel mij dan de vraag of ze dan wel narcistisch zijn. Ik heb ook al zo dikwijls alles eens willen opschrijven, maar ben niet zo getalenteerd als jullie.

      • Herman

        Hallo Ingrid,

        Bedankt voor je reactie.

        Wat betreft je broer en zussen zou het inderdaad kunnen dat zij de “golden childs” waren. Meestal krijgt het meest gevoelige kind de rol van het zwarte schaap.

        Met vriendelijke groet,
        Herman

    • brigitte

      lieve mensen; ik ben brigitte, 53, herman zijn belevenissen zijn met mijn herinneringen aan mijn moeder en aan mijn jeugd heel erg vergelijkbaar, ik als oudste van 3 heb kontakt meerdere keren verbroken om me zelf te beschermen, haar lichamelijk geweld stopte toen ik 17 was, ben naar het buitenland gevlucht, psychisch heeft ze me verder getreiterd, liegen manipuleren dreigen, na meer als 10 jaar geen kontakt heb ik het 3 jaar geleden weer willen weten, of ze veranderd is, helaas nee, mijn vader heeft er altijd geholpen en toegestemd wat ze ook deed, ze lag overhoop met bijna iedereen van de wel, krijsen bekschuimen ordinaire taal en vloeken, je bent de nagel aan mn doodskist siekreet ellendeling kleremeid slet enz. met haar blik, valse samengeknepen ogen is in mn geheugen gegriefd, als het niet zo ging zoals ze wilde brak de hel los, mijn keuzes heeft ze door haar gedrag enorm beinvloed, via via heb ik 2 weken geleden gehoord dat ze overleden is, ze is niet meer, ik treur niet erom dat ze er niet meer is, ik treur erom dat ze niet kn staat is geweest voor mij een moeder te zijn zonder geweld en haat, ze heeft het dr graf ingenomen en het niet met me willen bijleggen, nooit een excuus gekregen, was tenslotre mijn schuld want ik was zo moeilijk opvoedbaar, ik ben niet naar de begravenis gegaan, heb een mooi bloemstukje gekocht, kaarsje aangedaan en een potje zitten te janken, ik hoop dat ze nu in vrede rust, haar geestesziekte heeft geen naam want ze keek er wel vooruit het na te gaan, alle anderen waren gek, ze zelf niet, het had zo anders kunnen zijn, waarom, wat had ik nog kunnen doen heb ik genoeg geptobeerd, waar is ze nu, ziet ze het nu wat ze mij en vele anderen aangedaan heeft, bestaat er vergeving na de dood, wat ik ook deed hoe ik ook was het was nooit goed of goed genoeg, en daarmee zal ik levenslang te kampen hebben ondanks therapien en lieve mensen om me heen, waarschijnlijk had ze een mix narzisme bipolaire storing en schizofrenie, die vrouw die me geboren heeft, ik tot moeder maakte en er sinds 2 weken niet meer leeft, stille groet

    • Marcella

      Ik heb sinds 2017 een relatie met mijn toekomstige man. Sinds ik hem heb leren kennen heb ik iemand die mij sterker maakt en in mij geloof, sinds dien het contact met mijn vader weer opgepakt en vele malen verbeterd. Nu sinds kort zijn we er achter in wat voor staat mijn moeder is een Narcist. We hebben stukjes laten lezen van een narcist en mijn vader zei gelijk dit is je moeder zo is ze altijd gewrest. Zoals u beschreef voor de buiten wereld waren we een perfect gezin maar binnen de muren niet en vooral tegen mijn vader en sinds de scheiding mijn schoonzus en broer. Nu ik een relatie heb ik en worden mijn broer en schoonzus als pionen gebruikt. Mijn broer wilt het niet inzien, die vind mijn moeder zielig.

      Ik ben heel dankbaar voor uw verhaal, het helpt om dingen toe te geveb wat ze is en ook steeds meer dingen vallen op zijn plek

    • Pascalle Ris

      Wat fijn dat je dit hebt gedeeld. Ik heb een narcistische moeder en een vader die haar dient. Mijn broer heeft al jaren het contact verbroken, en ik zit er tegenaan. Ga er stuk van dat ik geen familie heb en ook narcistische mannen aantrek. Ik moet sterk blijven, maar voel me zo eenzaam hierin, weinige snappen wat narcisme is of met je doey. Dank voor delen!

    • Maria

      Ook ik heb een narcistische moeder, en daarnaast nog een zoon en zus met de stoornis. Mijn moeder vertelde mij dat ze een dochter met bruine ogen had willen hebben, alles wat ik presteerde trok ze naar zich toe. Toen ik na een scheiding een huurhuis kreeg toegewezen mocht ik haar wel dankbaar zijn dat ze de wethouder in haar kont had laten knijpen (toen kreeg je nog via de gemeente een huurwoning) , daardoor had ik nu een huis. Geslaagd voor de middelbare school: dankzij hun brief aan de examencommissie volgens mijn moeder. Haar mooiste verjaardag kado was een dag geen kinderen, of een dag dat wij allemaal onze kop dicht zouden houden. Was het schoolvakantie dan verzekerde ze ons al op de eerste dag dat haar mooiste dag zou zijn de dag dat wij allemaal weer opdonderden naar school. Ook mijn broer heeft veel meegemaakt met haar, sinds het overlijden van onze vader 10 jaar geleden is het gedrag van mijn moeder niet meer te verdragen voor mij, het nare is dat ze 92 is en mensen in haar omgeving haar een bijdehand zelfstandig vrouwtje vinden, wel fragiel.
      Dat zorgt soms voor ongemakkelijke situaties wanneer ik iemand van haar familieleden tegenkom. Ik heb nu een fijne man waar ik al ruim 25 jaar mee samen ben, maar waarvan zij zegt: hij is dol op zijn schoonmoeder, ik zie hem wel kijken…… Vreselijk, ik heb zo een lieve man, hij wist sinds ze dat zei niet meer waar hij kijken moest. Toen mijn vader overleed heeft ze er geen traan om gelaten, ze heeft altijd net gedaan of hij er nooit geweest is. De begrafenis heb ik geregeld, zij heeft daar niks aan gedaan. Altijd als ik naar haar toe ging ging ik met lood in mijn schoenen. Ze was tegen mij vaak zo onaardig, terwijl ik alles voor haar deed. Mijn man ging op een gegeven moment aldoor mee als rugdekking. Op een gegeven moment, na een of ander rotgeintje heb ik besloten met haar te breken, ook met mijn familie, want waar zij zijn kan en wil ik niet meer zijn. De overige familie bestaat uit zware drinkers, zij zoeken elkaar nu allemaal op. het gekke is dat het nog maar kort is dat ik haar niet meer zie, maar dat ik al veel beter slaap. Sterkte voor al die mensen die met een narcist te maken hebben, en waarvoor maar een advies is: wegwezen bij zulke giftige mensen vandaan gaan!

    • Deni Iseli

      Wat een nare verhalen lees ik! Ik ben zelf opgegroeid met een vader die een openlijke narcist was (overleden in 2005) en een moeder die een verborgen narcist was (overleden in 2017). In ons gezin met 3 kinderen, constateer ik nu, dankzij mijn therapie, dat mijn oudere broer ook een openlijke narcist is en mijn jongere zusje tekenen vertoont van een verborgen narcist. Misschien heb ik ook narcistische trekjes (gekregen), maar ik heb altijd opengestaan voor therapie. Ik heb nooit een normaal gesprek kunnen voeren in ons gezin. Geen empathie en meelevendheid te bekennen. Ik heb in mijn jeugd altijd mijn mond moeten houden en heb constant mijn gevoelens en emoties moeten onderdrukken. Ik voelde me het zwarte schaap. Sinds een jaar heb ik alle contact verbroken met het gezin en voel me een stuk rustiger en sterker worden. Ik heb totaal geen contact met familie, omdat familieleden vaak onderling over elkaar roddelen. Daar wil ik niet mee bezig zijn.
      Ik ben nu (een alleenstaande vrouw van) 62 jaar. Ik ben hoogsensitief (HSP) en ben de rest van mijn leven bezig met herstellen van mijn burn-out, dissociatie, hypoglykemie en concentratie- en geheugenstoornissen. Ik heb sinds januari 2015 de, voor mij, perfecte therapie gevonden. Ik heb elke dag nog steeds veel angsten die me belemmeren, maar ik weet de oorzaak nu daarvan omdat ik veel lees over narcisme. Ik weet nu, voor mezelf, de oorzaken en gevolgen van ons disfunctioneel gezin, ook al kunnen of willen andere gezins- en familieleden die niet begrijpen. In ons gezin mocht ik niet de vuile was buiten de deur hangen. Niet om reclame te maken, maar ik schrijf en publiceer sinds een jaar mijn gedachten in boekvorm via Amazon om me te uiten, want inhouden is ongezond. Dat merk ik nu, ik heb nu al 10 jaar een burn-out. Als kind was ik totaal onbewust van wat er gebeurde. Nu ik volwassen ben, word ik elke dag bewuster van het bestaan van narcisme en van hoe mensen (en familieleden) kunnen zijn! Ik wil de rest van mijn leven geen contact meer met narcisten!
      Ik blijf veel informatie opzoeken over narcisme. Het e-book van Herman vind ik mooi kort en krachtig, gemakkelijk leesbaar en stimulerend om te lezen. Ik vind het een prestatie dat hij zijn akelige jeugd op een positieve manier heeft kunnen doorstaan en zich nu voor andere slachtoffers van narcistische mishandeling inzet!

    • Cis

      Per toeval kom ik dit artikel tegen en alle puzzelstukjes vallen op hun plaats.
      Ik heb al jaren met mijn moeder gebroken en daar heb ik het moeilijk mee gehad omdat het je moeder is. Maar het ging niet meer omdat ze mijn kinderen ook ging manipuleren. Moest me altijd aanpassen en het hele leven draaide om haar. Ik bestond eigenlijk niet. Heel veel gebeurd maar na dit verhaal durf ik te zeggen dat ze narcistisch is. Voelt als opluchting en herkenbaarheid maar ook verdrietig dat mijn leven zo gelopen is

      • Herman

        Bedankt voor je reactie. Ik had precies hetzelfde toen ik begin 2015 op een artikel over de narcistische persoonlijkheidsstoornis stuitte. Eerst was er de schok van herkenning. Daarna het verdriet dat mijn leven zo gelopen is. Maar inmiddels heb ik het geaccepteerd en ben ik bezig mijn eigen leven op de rails te zetten. Want de rest van mijn leven krijgt ze niet!

        Veel sterkte toegewenst!

        Herman

Leave a Reply

Your email address will not be published.