Meldingen
Alles wissen

Nieuw en ik weet niet wat ik aanmoet met mijn vader


Lisa21
(@iris21)
Nieuw forumlid
Deelgenomen: 8 maanden geleden
Berichten: 1
Topic starter  

Hallo,

Ik ben een vrouw van 23, en ik wil mijn verhaal delen in de hoop dat iemand me advies kan geven.

Het is best een lang verhaal maar ik zal het zo kort mogelijk proberen te houden.

Ik heb altijd een hele liefdevolle moeder gehad, ze was hsp-er en dat ben ik ook dus we hadden ook in die zin een hele hechte band.

Mijn moeder is toen ik 16 was verslaafd geraakt aan alcohol. Omdat mijn vader en broer allebei weinig emotie en medeleven tonen, en vooral woede, was het aan mij om mijn moeder op te vangen en voor haar te zorgen. Dit heb ik 3 jaar volgehouden, toen pleegde mijn moeder zelfmoord. 

Dit was een enorme schok voor mij, omdat ik zielsveel van haar hield. Een deel van mij was opgelucht omdat ik niet meer de angst hoefde te hebben mijn moeder thuis dood aan te treffen na het werk. Maar ik voelde me erg schuldig over deze gedachte. Mijn lichaam was gesloopt door stress en ik had trauma's opgelopen door wat ik heb meegemaakt.

Mijn vader snapt dit tot op de dag van vandaag niet, en ik vind bij hem geen steun of medeleven.

Een half jaar nadat mijn moeder stierf had mijn vader een nieuwe vriendin. Een vrouw met extreem hoge standaarden, die er altijd chique uit ziet en haar kinderen zijn allemaal zeer hoog geschoold. Naar de buitenwereld is ze erg lief en zorgzaam, maar naar mij is ze vaak koud en gevoelloos. 

Mijn vader ging uit huis, en liet mijn broer en mij daar wonen. Hij ziet dit als een groot offer dat hij dit huis voor ons grotendeels betaalt. Wij moeten zelf 500 euro aan hem betalen iedere maand. Hierdoor heb ik bijna een jaar weinig kunnen eten en echt in armoede gezeten. Maar mijn vader vind dit volstrekt normaal en toont geen medeleven. Ik moet volgens hem gewoon harder werken en hij kan niet alles voor mij oplossen.

Verder komt hij vaak binnenvallen om te controleren of wij alles wel netjes houden.

Dit geeft mij verschrikkelijk veel stress. Want ik ben hsp-er. Mijn vader schreeuwt enorm hard tegen mij als ik iets niet goed heb gedaan. Als ik dan begin te huilen zegt hij dat ik een drama queen ben en dat ik me niet zo moet aanstellen. Dat hij het alleen maar goed bedoelt.

Als ik zeg dat ik liever heb dat hij op een ander moment langskomt, komt hij toch en krijg ik te horen dat het zijn huis is en dat hij altijd langs mag komen. En soms vind hij zelfs dat er iets mis is met mij en dat ik verdacht doe.

Als mijn vader tegen me heeft geschreeuwd en ik naar zijn vriendin ga voor hulp, word ze boos want "papa is nooit boos, hij is alleen maar heel lief voor jullie" 

Ik wil hier weg, uit deze situatie. Op mezelf wonen. Maar ik kan niets sparen omdat we altijd zo veel geld moeten betalen aan papa voor het wonen. Ik krijg dit niet aan zijn verstand. En ik ben bang dat ik hierdoor vast zit en nooit weg kan. Ik ben afgesloten van mijn vrienden, kan geen relatie opbouwen. Ik ben mezelf kwijt. 

Ik heb immers geen tijd en geld voor leuke dingen en zelf ontwikkeling. En haal steeds minder plezier uit het leven.

 

 


Citeren
Onderwerp trefwoorden
Ramones
(@ramones)
Nieuw forumlid
Deelgenomen: 8 maanden geleden
Berichten: 2
 

Hoi Lisa,

Ik heb me net geregistreerd. Lees je verhaal en denk bij mezelf, je wacht al 4 dagen.

Zelf ben ik nog wat zoekende, maar ik denk wel dat ik steeds meer begrijp dat ik vanuit een nss en dergelijke gefunctioneerd heb en mezelf ontwikkeld heb. (Maar wel met een hoop trauma’s en rotkeuzes door mijn nurture, en mijn nature heeft kwetsbaarheden).

Je zal misschien wel eea gelezen hebben, en breadcrumbs, gaslicht ing sprak me aan. Je weet dat er iets niet in de haak is, veel niet. Je krijgt zaken, maar het is ook een schaamlap. Er worden sociaal wenselijke uiterlijkheden gedaan, maar op je wensen en grenzen niet ingegaan. 

Je zegt het zelf, geen privacy en je grens aangeven lukt niet. Je vader breekt in. Een huisbaas mag rechtmatig niet zonder aankondiging bij kamerbewoners, onderhuurders binnen komen. Dus een moreel kompas heeft je vader er niet voor, maar juridisch is het ook onjuist.

Je vader schreeuwt. Dat is onnodige toonhoogte, intimidatie en (mijn redding) geen geweldloze communicatie zoals ik dat van het systeem/therapie training van Marshall Rosenberg heb geleerd.

Eisen ipv verzoeken is agressief. Meerdere dingen lees ik.

In ieder geval, ik ben op mijn 17e op kamers gegaan, financiële afhankelijkheid was me al jaren een achtervolgend probleem, naast huiselijk geweld en narcisme dus. (Voor geld kom je wel…. En meer zulks).

Iemand geeft en dan zeg je dank je, dat moet voldoende zijn. Steeds weer een slachtofferpositie innemen, of zichzelf ophemelen omdat hij/zij je financieel steunt is kennelijk narcisme.

Zelf heb ik steeds sinds mijn eerste groepstherapie, de route van transactionele analyse gevolgd. Mijn moeder zat of zit in de drama driehoek, met de invloed ervan op de rest. Door TA en de waarden veiligheid gezondheid en welzijn heb ik mezelf ietwat opnieuw opgevoed. Zo kon ik doorzien of iemand überkritisch was, kleineren om een discussie te winnen ipv een probleem te analyseren en op te lossen. Apen en beren op de weg van oplossingen gooien juist. Op de website van coachy kun je eea over TA lezen.

Pas jaren later, dit jaar kwam narcisme via een vriendin op mijn pad omdat de rest vd familie ook in die machtsstrijd de dictaten op ging dragen. Dat schijnt normaal te zijn in gezinnen waar narcisme bij ouders zit.

Ik kan je alleen adviseren steun te vragen bij een juridisch loket, een SP hulpdienst, of wellicht Ixta Noa in je buurt (die helpen mensen met ptss ea psychische kwetsbaarheden vanuit ervaringsdeskundigheid). Doe dit ook gerust zonder er open over te zijn richting je familie. Een adviesconcult bij een jurist, of rechtenstudent is misschien een kleine start.

Financieel onafhankelijk zijn, je dak veilig hebben (allemaal Maslov basisbehoeften) daarvoor heb je steun, meedenk steun nodig.

Stress zorgt voor een hormoon, neurotransmitter waardoor je in je zg fight/flee/freeze modus schiet en dat je reptielbrein staat op overleven, maar je hebt je cortex en zoogdierbrein nodig om creatief en ontspannen te kunnen denken. Daarvoor heb je andere actie en ontspanning nodig, en dan krijg je serotonine, endorfine en dopamine, oxytocine. Zodra als je rustig leeft, krijg je ruimte om oplossingsgericht in stappen acties uit te zetten.

Bij de woningbouw inschrijven, met een jurist kijken naar de erfrechten. Hoe waren je ouders getrouwd, wat is het testament? Als eea voor de langstlevende is geregeld, je vader dus, dan heb je echt niet meer keus dan het huis verlaten denk ik, of een juridische constructie maken waardoor je echt huurt, maar dan zijn er voor de huisbaas ook plichten. En zeker niet inbreken dus.

Je bent nog jong, goed dat iets voor jezelf onderneemt. Je hebt echt je tijd nodig om van alles te overzien, voelen en denken. Daarnaast je leven zo vol en blij mogelijk maken. En dat is zonder een slechte start ook al best lastig.

Heel veel sterkte en moed gewenst. 


BeantwoordenCiteren
Siillviaa
(@siillviaa)
Prominent forumlid
Deelgenomen: 7 maanden geleden
Berichten: 35
 

Hoi Lisa. Het klinkt me allemaal zo bekend in de oren. Wat je vertelt over je vader en zijn huis. Alleen schreeuwde mijn vader nooit. Hij was juist heel geniepig in zijn woorden en daden. Als ik zou openbaren wat hij uitspookte dan zouden de mensen de ramen bij hem inslaan.

Zoals jij het beschrijft heb ook ik in het huis van mijn vader gewoond.

Na een aantal jaren onder de molensteen van mijn vader te hebben geleefd heb ik hulp bij mijn huisarts gevraagd omdat het gedrag van mijn vader niet te volgen was. Kwam toen bij een psycholoog terecht die me adviseerde zo snel mogelijk papa's huis te verlaten 'omdat die me volledig in de tang had'. Net als jij nu zit. Daar heb ik toen ook meteen werk van gemaakt. Ik had ook geen geld maar kreeg via mijn huisarts en een Maatschappelijk Werker hulp. En van een goeie vriend. 

Zoals mijn vader dat ook met mijn moeder en mijn zusje heeft gedaan probeert hij mij nog steeds kapot te maken. Nu via zijn vliegende apen. Zijn zus vooral. Dat is er ook zo een. Gelukkig zit ik niet meer in zijn huis dus ik hoef niets meer te ondergaan wat jij nu nog wel ondergaat.

Alsjeblieft zoek hulp bij je huisarts en Maatschappelijk Werk ofzo. Vlucht voor je vader. Hoe langer je in zijn invloedssfeer vol kilte blijft, hoe kapotter je zal gaan. Een narcist sloopt je tot op het bot. Het houdt nooit op. Je kunt alleen maar vluchten.

Praten, smeken, meewerken, ik heb het allemaal gedaan bij mijn vader maar het helpt niet. Zo iemand vind het alleen maar leuk om je in je ellende te zien kronkelen om je hoofd boven water te houden. Zoek in ieder geval hulp bij je huisarts, echt!

Groetjes, Silvia.


BeantwoordenCiteren
Deel: