Gevlucht uit Spanje  

  RSS

Leonie86
(@leonie86)
Nieuw forumlid
Lid geworden: 2 weken geleden
Berichten: 1
8 oktober 2019 20:18  

Ik ben er sinds achter gekomen dat ik geïsoleerd zat in een narcistische relatie. Het is eigenlijk allemaal heel langzaam en subtiel gegaan. Totdat ik uiteindelijk gemigreerd was met mijn Nederlandse man en 2 kinderen en daar al 1.5 jaar woonde. Dat ik vaak een raar gevoel kreeg in mijn buik en zelfs 2 keer een hyperventilatie aanval kreeg... er was iets aan de hand.. Maar wat ? Ik kom mijn vinger er niet op leggen..

 
Intussen had ik wel al een aantal keer de ontdekking gedaan dat het onmogelijk was in deze relatie om mij te ontwikkelen. Tijdens onze relatie heb ik mijn HBO diploma afgerond. Wat voor hem echt niet nodig was.. Maar wat ik wel heb doorgezet. Dat dit al de eerste signalen waren van een ongezonde relatie had ik gewoon echt niet door. Ik dacht hij wil goed voor me zorgen en zag er verder niks achter. Dit was overigens nog helemaal in het begin. Het werd langzaam erger..  als ik op vakantie wilde mocht dat niet of een bepaalde tijd.. eerst was het jaloezie daarna de kinderen waardoor hij zei letterlijk.. dat doet een moeder niet.. alleen slechte moeders willen een week weg van hun kind.. Ik mocht niet echt werk zoeken want we zouden naar Spanje gaan.. en zo ging het allemaal maar door. Het klinkt als ik het zo opschrijf heel plat, maar zo is het in de gesprek vorm niet.. er zit vaak een lange aanloop aan.. bv als ik wilde werken .. kreeg ik excuses en als ik doorzette kwam het volgende weer om de hoek.  Dus het gebeurd niet in 1 dag.. het lijkt wel of niks en niks kon uitmaken om zijn excuses uit de weg te gaan. Hij had er altijd wel 1 die zo overtuigd was en hij was altijd zo kalm. Dat ik dan weer afdroop als een uitgemaakte hysterische labiel persoon wat ik zelf nog begon te geloven ook. En daar is het bij mij fout gegaan. Vooral omdat hij dus ook nog naar buiten bracht naar andere dat ik juist fantastisch was! Ik woonde eerst op een boerderij met paard aan huis.  Welke man gaf dat ze vrouw nou!? En binnens huis kreeg ik nooit het gevoel dat ik iets goeds kon doen. Erover praten ging daardoor moeilijk, want hij vertelde tenslotte iedereen hoe goed en geweldig ik wel niet was dus wat had ik te klagen. Als ik dat weleens probeerde zagen mensen vooral alleen het buitenste plaatje en niet wat er in huis binnen tussen de muren zich afspeelde..
 
Ik denk dat mijn lichaam alles heeft aangegeven. Er was gewoon een punt dat ik door kreeg dat alles naar binnen sloeg. Ik ging heel vaak door me rug, vastzittende spieren die letterlijk verkrampt in de stress stonden. En toen ik in de relatie mijn leven onder de loep nam. Mijn kinderen man en iedereen wegcijferde kwam ik langzaam erachter waar ik echt gelukkig van werd. Ik besloot meer aan mezelf te denken. En daar ging het fout. smorgens als ik wakker werd hoorde ik weleens dat de deuren dicht werden geslagen.. hij kwam woedend de kamer binnen.. heel boos was hij.. dat ik snachts niet wakker werd van 1 van de kinderen en hij er uit was gegaan. Of als ik gewoon rustig zat te eten begon hij me diep indringend bedreigend aan te kijken. Ik weet nog goed dat de rillingen over me rug liepen.. zijn ogen waren echt vol van haat en woede en ik wist niet eens waarom. Als ik daarom vroeg gaf hij geen antwoord en ging door ermee totdat ik knapte. 
 
Maar die momenten werden minder. Ik ging meer mijn eigen gang. Timmerde mijn dochter haar nieuwe bed in elkaar en deed elke dag iets voor mezelf. Zijn haat naar mij werd alleen maar groter en hij begon me nu ook lichamelijk te bedreigen. Als ik vroeg waarom hij dit deed was het simpel weg omdat ik hem geestelijk mishandelde. Dat ik het bed van onze dochter in elkaar zette had ik niet mogen doen. Het bracht hem chaos en daar had ik rekening mee moeten houden.. ik vroeg waarom hij daar nou zo naar om deed? , en dat was dus bijna een woeden aanval op mij. Hij stormde op me af sloeg zo hard de deur dicht dat het raamwerk loskwam en beide kinderen lagen huilend op de grond. 
 
Ik ben toen goed gaan nadenken en had eigenlijk achteraf toen aangifte moeten doen, maar ja hij draaide alles weer om en ik tja kreeg die stomme twijfels niet weg. 
 
Toen we dus in Spanje woonde en hij pas na een jaar begon over een cursus Spaans kreeg ik echt een naar gevoel. Waarom? Ik mocht niet mee. Hij ging zelf met een vriend. De rede was. Jij kan het al en ik niet dus daarom. Drie dagen in de week in de avond. Hij pakte zo meer vrijheid en vooral het gevoel te hebben dat ik niet mee mocht omdat ik iets misschien beter kon? Waar had deze man last van? Als ik er na een wandeling over begon rende hij hard weg. Liet mij achter in een stad zonder geld, telefoon of spullen en dat was mijn eigen schuld. Ik had zijn dag verpest en daarvoor moest ik alleen achterblijven. Moest maar zien hoe ik thuis kwam. Of .. ja rennen hard hollend achter hem aan...
 
Het laatste wat er gebeurde wat voor mij de druppel was. Ik besloot een baan te zoeken en te gaan solliciteren. Ten eerste was hij al verbaasd en toch wel verrast dat ik dit deed zonder zijn toestemming. Ik had een mooie cv gemaakt en las deze vol trots op. Hij lachte me gewoon uit... want tja al mijn negatieve punten stonden er niet op. Dus ik zou wel aangenomen worden misschien maar wie wil jou nou? Toen heb ik gezegd dit was de druppel. We waren onderweg boodschappen aan het doen en heb gevraagd om me thuis af te zette. Er werd niks meer besproken. Verbaasd zag ik hoe hij thuis een tas pakte en zei. Dit gaat niet meer ik ga bij je weg.... Hij draaide zo goed de boel om!!! 
 
Ik heb nog een maand in Spanje gezeten. Hij kwam amper voor de kinderen en deed niet zijn best. Pakte onze veilige auto af en bracht hem pas terug toen ik zei dat ik het eiste. Intussen waren veel documten steeds weg uit huis. Zonder wat te zeggen.. huwelijkse akte en nog veel meer. Ook prive spullen en memory sticks. Hij ontkende en werd weer woedend als ik zei dat ik het echt gezien had.. Had hem zelfs daar neergelegd en hij was de enige met een sleutel. Ik zei toen dat het de kabouters waren want wilde niet in zijn woede aanval terecht komen. 
 
Uiteindelijk hebben we een enkeltje geboekt naar NL. Alles was in overleg. Ik mocht beslissen zelf waar ik wilde wonen. In Spanje of in Nederland. Ik had al aangegeven dat ik 80% voor Nederland zou gaan en als dat 100 was zou ik dat laten weten. Ik had nog een festival staan 6 augustus tm 12 augustus en dacht dan ook tegen die tijd terug te gaan met antwoorden.
 
Dat kwam er dus niet van. Nadat ik meldde dat ik met de kinderen in Nederland wilde blijven. Kwam hij met een zelf opgestelde convenant aan wat ik moest tekenen. Ik zei ja dat doe ik, maar ik laat het eerst door een derde controleren. En daar ging het dus mis. Ik moest tekenen anders zou ik aan kinderontvoering doen. Ik heb het tot op de dag van vandaag niet gedaan. Ik heb al die tijd netjes de kinderen met hem laten bellen en hij is ergens 1 keer langs gekomen na 3 maanden. Ook had hij intussen de school van Lorena ondertekend. Ondanks dat ik er nog steeds midden in zit is dit wel mijn redding. Het is namelijk zo dat als de omgangsregeling al in de praktijk wordt uitgevoerd er geen sprake is van kinder ontvoering. Toch heeft hij dat verzoek in gediend bij zijn advocaat. Het feit dat hij het geprobeerd heeft is voor mij geen klap maar een genade slag. Na alles was er 1 ding wat ik had afgesproken. En dat was dat hij nooit en te nimmer mijn kinderen zou weg halen bij mij. Ik regel nu alles via de advocaat en als hij komt op bezoek doe ik zakelijk en neutraal. 
 
Ik heb via vrienden en kennissen in Spanje ook al gehoord dat hij alweer op zoek is naar de volgende. Hij is volop aan het daten en is ook al gesignaleerd met een ander. Dat hij door zal gaan om mijn leven te verzieken is wel duidelijk, dus het enige wat ik nu doe is. Met zoveel mogelijk vrienden ,familie contact zoeken die me steunen. Richten op mijn eigen leven en alles op orde krijgen. Vooral ook veel proberen te genieten. Want nu ik pas echt mijn ogen open heb staan zie ik pas hoe goed hij kon liegen, ontrouw kon zijn en mij het gevoel geven dat het ook nog mijn schuld was. 
 
Ik ben er nog steeds niet, want de scheiding loopt nog steeds. Ik ga met kleine stapjes vooruit en ik neem geen contact meer op met hem. Verwijs desnoods door naar mijn advocaat. Alleen voor de kinderen mag hij bellen en zelfs daar  ( beloftes maken die hij niet na kan komen) heb ik hulptroepen voor ingeschakeld. Jeugdteam..  wijkteam .. centrum jong. Uiteindelijk is dit de beste manier, want als ik hem aanspreek gaat hij ermee door en misschien nog wel meer ermee door omdat hij merkt dat het mij wat doet. En dat is nu weg. Ik laat dat niet meer merken. Dit is voor mij het belangrijkste voor de kinderen. Misschien komt voor mij de klap later nog..
 
Maar toch kom ik zo elke dag weer meer in mijn kracht..stapje voor stapje. Al voel ik mij een pion in een schaakspel.
 
Dit was/ is mijn verhaal
Groetjes 
Leonie 
 
 

Citaat
Share: