Hallo

Mijn naam is Marcel en ben inmiddels 51 jaar. Mijn leven werd de eerste 29 jaar geregisseerd door narcisten. Dit is alweer een tijd geleden maar mijn ervaring is dat het verbranden van het verleden om mijn eigen invulling te geven is best wel een moeilijk en lang proces is geweest. Er was ook sprake van zelf healing en ik heb altijd in mijn eentje moeten doen. Deels had ik hier zelf voor gekozen, maar vertrouwde ook niemand en had niet het idee dat iemand mij begrijpen zou. Zeker niet die geen die zo leuk over de misbruikende narcist praten. Vandaar ook het verbranden van al mijn schepen. Hier kwam nog bij dat mijn moeder definitief met me gebroken had en dat ik op 29 jarige leeftijd twee kinderen van 1 en 4 had. Die heb ik in gevoelsmatig in de steek gelaten in een narcistische omgeving, maar kon me eigen moed in praten dat ik ze ook anders kan laten beleven dan de narcistische omgeving. Ik vond dat belangrijk. Trouwens is het denk ik niet bedoeling dat kinderen zien dat je narcistich misbruikt worden. Ik heb ook niet de illusie dat ik het tegen kon houden, maar ik gaf ermee aan dat ik het niet accepteerde en dat ik het gezond vond. Dit verhaal lag de kinderbescherming trouwens naast hun neer onder het mom dat als er een ouder bij is dan worden de kinderen beschermd. Oftwel, heb je weer zo een boze vader met boze bedoelingen.(zo beleef ik het dan).

Het afgelopen jaar heb ik een collega die in mijn beleving een persoonlijkheids stoornis heeft. Er zijn vele overeenkomsten met narcisme, ook al besef ik me dat ik het etiket niet mag plakken. Mijn ervaring van 29 jaar laten in ieder geval alle alarm bellen rinkelen. Dat is toch ook iets waard. Ik merk dus dat ik het eerder aanvoel, er wat mee doe en me eerder bescherm tegen de valkuilen waar ik lichtelijk wel instapte. Ik wijd dat aan mijn menselijkheid die van alles ten goede wil van een mede mens. Ik ben gelukkig dus niet hierdoor beschadigd, wat me ooit wel gebeurd zou zijn.

Dit wilde ik even kwijt. Ik zou wel een boek kunnen schrijven, echter zijn het zoveel losse zinnen dat de samenhang een uitdaging is. Vooral ook omdat een verhaal vele actie-reactie kent. Dit proces was bij stille narcisme moeilijk, omdat de narcist je hoofdzakelijk met jezelf in conclaaf laat gaan zonder enige echte feedback te krijgen. Het ligt immers altijd aan jezelf, dus waarom zou de narcist over zich zelf beginnen. Geen openheid is ook geen kwetsbaarheid. Die geeft alleen het slachtoffer. Heel slopend gebeuren.

Marcel