Vol twijfel door na...
 
Meldingen
Alles wissen

Vol twijfel door narcistische ex partner (vrouw)

4 Berichten
2 Gebruikers
0 Reactions
287 Bekeken
(@richardk)
Active Member
Deelgenomen: 9 maanden geleden
Berichten: 3
Topic starter  

Hallo allen,

Na nog lang onzeker en twijfelachtig te zijn en met veel mensen gepraat te hebben wil ik hier ook wat vertellen. Ik merk dat ik een half jaar na het verbreken nog steeds dagelijks kamp met issues uit mijn vorige relatie. Ik ben van een zelfverzekerde, bewuste en gebalanceerde man veranderd in een onzeker wrak. Langzaam krabbel ik op, iedere dag wat beter, en soms wat minder maar merk nog steeds dat ik soms anderen nodig heb voor bevestiging. Dat is lastig aangezien ik vroeger rotsvast vertrouwen had in dat ik perfect kon terugvallen op mijzelf, dat was mijn rots in de branding. 

Kort iets over mijn achtergrond, daar zit denk ik wat context in.

- Opgegroeid in een traditioneel en stabiel gezin. Goede verzorging gehad, iets minder aandacht voor emotionele ontwikkeling. Als meest gevoelige in het gezin daar vanuit mijn opvoeding iets in tekort gehad maar die ontwikkeling later naar tevredenheid hebben kunnen doormaken. Altijd wel het gevoel gehad dat mijn ouders van mij houden en op hun manier het beste deden. 

- Relatie gehad met moeder van mijn kids, 2 fantastische kinderen en nog steeds erg goed contact met mijn ex partner. Relatie ging over omdat er verschillen zaten in hoe we omgingen met emoties. In het kort, wannneer mijn ex ergens mee zat ging ik het overnemen en oplossen, omdat ik dacht dat ik haar daar mee hielp. Ik had geen aandacht voor haar gevoel erbij. Hierdoor voelde zij zich niet gezien (je voelt mijn pijn niet) en ik ook niet (je ziet toch dat ik je help). We zijn uit elkaar gegaan dus dat zegt ook iets maar zoals ik het beoordeel en zij ook geen problematische relatie. Redelijk standaard verhaal door kinderen, door werk, door tradiotionele man/vrouw verschillen en gebrekkige communicatie daarover is het doodgebloed. Aangezien we nu als beste vrienden met elkaar zijn kan ik stellen dat daar geen gekke dingen zijn gebeurd. Na het verbreken van deze relatie een langere tijd alleen geweest, zeker een jaar of 6. Gewoon om mijn eigen leven te vormen, de rol als vader in co ouderschap te laten vormen, genieten van de tijd met en zonder de kinderen (genoot en geniet veel meer van het vaderschap dan voor de breuk). Her en der wat gedate maar eerlijk gezegd dat was meer voor gezelschap en intimiteit dan dat ik een relatie wilde. Dat mocht me overkomen maar was geen must, het was immers fijn zo. 

- Ik heb al jaren een hogere management / directie functie. Ik schrijf dit niet om mezelf op een podium te zetten maar omdat ik succesvol ben door een aantal karaktereigenschappen die kenmerkend voor mij zijn en zich in de loop der jaren hebben ontwikkeld. Verantwoordelijkheid nemen, verzekerd zijn van wat ik doe/besluit en dat ook uitstraal naar de mensen met wie ik werk zodat zij er ook vertrouwen in hebben, besluitvaardig, empatisch, reflecterend. Deze karakatereigenschappen horen bij mij, voelen eigen en zijn daardoor ook onderdeel van mijn priveleven. Mijn expartner en haar vriendinnen noemen verantwoordelijkheid nemen, empathie tonen en reflecteren ook als eigenschappen die ze in mijn waarderen als rol voor mijn co ouderschap. 

- Vrienden en familie omschrijven mij als een steun en toeverlaat, de vent die je belt voor zowel een gezellig avond als een goed gesprek, iemand die je s'nachts kunt bellen, als een prettig en warm mens, kalm en in balans, niet met je meepraat wanneer je eigen aandeel in een probleem wegschuift maar je respectvol kan spiegelen in je eigen handelen.

Als ik het teruglees komt het over alsof ik perfect ben maar dat ben ik zeker niet en alles is met horten en stoten gegaan, vallen en opstaan, confrontaties aan gaan met mijzelf, verdriet en hard werk. Maar al met al was ik best tevreden en trots op mijzelf, iets wat ik niet altijd ben geweest. Maar goed soms moet je daar ook gewoon iets ouder voor worden en leren van je ervaringen.

Ik had ook echt het gevoel klaar te zijn om iemand te ontmoeten om een toekomst mee op te bouwen, niet gaan zoeken wat dat werkt naar mijn idee niet maar ik stond er voor open om iemand tegen te komen.

BAM, ineens was ze daar. Charmant, Authentiek, Mooi, Liefdevol, Zorgzaam, Affectief, Complimenteus, Spannend, Vrijgeestig, Avontuurlijk, ik kan nog even doorgaan maar ik was blown away. Wow wat een fantastische eerste maanden, nog nooit zoveel liefde en waardering mogen voelen, echt next level en voor mijn gevoel was dit het wat ik mocht ontvangen na mijn reflecties, tijd voor mijzelf nemen na de scheiding. Niet van de ene door naar de andere, niet van je fouten leren en vervallen in hetzelfde verhaal maar dan alleen een andere partner.

Ondanks mn enorme verliefdheid en gevoel van dit is het met haar wordt ik oud, had ik genoeg waardering voor mijn eigen leven en het leven met mijn kids en de band met mijn ex partner. Dat kon ik goed doseren en in een tempo laten gaan wat verstandig en goed voor hen waren. Gelukkig nooit dat belang uit het oog verloren.

Ik ga even wat dingen puntsgewijs doen voor de leesbaarheid:

- Mijn nieuwe partner begon te vertellen over haar narcitische ex.

- Nooit heel diepgaand maar genoeg zodat ik haar pijn voelde

- Ik vond dat ze zo veel beter verdiende, ik wilde haar laten voelen dat het ook anders kon, dat niet alle mannen slecht zijn maar de verkeerde had getroffen. Ik was immers dolgelukkig met haar dus hoe mooi zou het zijn als ik zoiets terug mocht geven.

- Er openbaarde zich problemen tussen ons, ze kon erg boos worden, schelden, schreeuwen, dagen negeren etc

- In de tussentijd had ik veel verteld over mijn pad naar vrede met mijzelf en hier ook kwetsbaarheden in bloot gelegd. Bv de veiligheid die ik mijn kids wil bieden in een nieuwe relatie en de band die ik met mijn ex onderhoud respectvol wil houden.

- Mijn nieuwe partner vertelde mij wat haar issues waren en hoe mannen daar in het verleden mee omgingen. Ik liet haar zien dat het anders kon. jaja hij komt weer terug, ik ging het niet oplossen maar ik toonde begrip. Wat was het ineens makkelijk om te zeggen 'wat rot voor je', 'ik begrijp je' in plaats van een heel probleem over te nemen. En ergens was ik ook trots op mezelf, want het werd ook goed ontvangen.

- Het geweld tegen mij begon toe te nemen, kwetsen, schelden, spullen pakken en vertrekken, mij op de punten duwen waarvan ik had gezegd in ontwikkeld te zijn, je ex had toch gelijk, de kleinste dingen verkeerd doen (in mijn ogen deed ik het gewoon anders niet verkeerd) allemaal precies de dingen zeggen die ik vanuit vertrouwen en openheid had gedeelt. 

- Ik had haar beloofd anders met haar om te gaan dan haar exen. Ondanks al het geweld tegen mij bleef ik zacht, luisteren, mijn aandeel pakken wanneer ik er naast zat, niet boos worden, geen stemverheffingen, geen scheldpartijen, begrip tonen. Gezien hetgeen wat er op me af is gevuurd deed ik het best goed als zeg ik zelf. Toch ook sprak ik over haar aandeel, niet wijzend, maar waar komt het vandaan, hoe denk je dat dit voor mij is. Je kwetst mij hiermee, dan is het toch niet vreemd wanneer ik hier over wil praten

- Ik voelde een continue aantrekken en afstoten bij haar. Wanneer ik mijn aandeel pakte was de liefde die ik kreeg enorm. Wanneer we spraken over haar aandeel werd ik afgeblaft, genegeerd, uitgescholden en gekleineerd. Wat ik verkeerd deed was haar favoriete gespreksonderwerp. Het ging altijd over mijn reactie en niet over haar actie. 

Mijn afbreuk is begonnen. Ik hunkerde naar die intense liefde die ik kon voelen van haar. De initimiteit nam af, die was geweldig maar verdween naar de achtergrond, complimenten verandere naar kritiek. Als ik 100 dingen deed en er waren er 99 goed kreeg ik alleen te horen hoe slecht die ene was en niet hoe fijn de 99 waren. Mijn zelfvertrouwen nam af, ik werd gevoelig voor haar afwijzing, bij conflicten nam ik vol de schuld op me, bood excuses aan voor dingen die ik niet verkeerd deed, durfde haar aandeel (vaak de oorzaak) niet meer te bespreken, ik veranderde van een verzekerde en stabiele man naar een onzeker en aanhankelijk jongetje op zoek naar goedkeuring. Ik kreeg te horen dat ik dom ben.

Ze begon zelfs kritiek op mijn werk te geven, hoe ik dingen aan moest pakken. Ik doe best moeilijk en specialistisch werk waar ik jarenlange ervaring in heb, en je een bepaalde achtergrond en ervaringen in moet hebben om goed over te kunnen oordelen. Ik ben daar wel gewoon goed in durf ik te zeggen. Haar achtergrond sluit er verreweg bij aan en je moet er echt goed inhoudelijk inzitten om daarin advies te geven. Zonder arrogant te zijn ik ben daar wel echt van een zwaarder kaliber in dan zij is. Maar dat mocht niet baten, ik was eigenwijs, zoals met alles, ik luisterde niet, ik behandelde haar te min. Alle dingen die ik voelde had zij ook ineens maar het leek net of ze de onderwerpen koos die eindigde in wat meer weerstand en toegevelijkheid vanuit mij naar haar.

- Complimenten gingen nooit over mij, als ik ze kreeg gingen ze over wat ik voor haar deed.

Dit ging even zo door, tussendoor vaak genoeg gedacht ik moet stoppen, ik moet eruit, dit wordt niet meer wat het was, veel gesprekken, veel beloftes dat ze het beter zou gaan doen, ze was beschadigd door haar exen en daar moest ze mij tegen gaan beschermen. Ik kreeg een soort medelijden en dacht het is niet zij die mij dit aandoet maar haar beschadigingen. We zijn beide slachtoffer van haar verleden. Ik moet sterk zijn en haar steunen. We moeten beide helen en dan gaan we een mooi leven tegemoet. Steeds meer verloor ik mijzelf in deze toewijding, af en toe kreeg ik weer die intense liefde, dat sterkte mij. Alleen de momenten van liefde namen af, de intensiteit van de haat en afkeur naar mij nam toe. Steeds meer verloor ik mijzelf. Op momenten kon ik mij verdedigen en koos ik ook om niet te zwichten en toonde ik weerstand, ik hield met mn laatste krachten mn rug recht. Dit was natuurlijk weer bodem om mij als veroorzaker te duiden. Ik was de narcist net zoals haar exen....

Als ik het teruglees wordt ik weer verdrietig, twijfel aan mijzelf, hoe heb ik de signalen kunnen negeren, hoe heb ik iemand zover kunnen laten komen, waarom ben ik niet eerder gestopt, kan ik wel vertrouwen op mijzelf dat ik het herken wanneer iemand niet goed voor mij is, wat is er mis met mij dat ik me dit heb laten overkomen, heb ik het inderdaad niet allemaal verkeerd gedaan. En dat is nog steeds een worsteling die ik moeilijk verklaarbaar krijg. 

Ik merk dat het van me afschrijven hier goed is, het is confronteren maar ook helpend. Het helpt mij in dingen helder krijgen. Ik sta er voor open om jullie reacties te horen.

Ik begrijp dat het een eenzijdig verhaal is en ieder verhaal 2 kanten heeft maar ik heb het zo eerlijk mogelijk proberen op te schrijven. Ik heb ik ook wel concrete dingen waar ik benieuw naar ben. 

- Naar mijn idee roepen mensen die uit een relatie komen met veel pijn snel mijn ex is een narcist. Ik was/ben ook zo iemand die dan snel denkt mwa narcist dat zal meevallen en dat is een stickertje was een deskundige moet plakken en niet een gekrenkte ex. Herkennen jullie signalen van narcisme in mijn verhaal?

- Kan het zijn dat mijn ex door haar (volgens haar) narcistische exen een bepaalde manier van omgaan is gewend. Daar geconditioneerd in is geworden dus dat ook als 'gewoonte' is gaan zien om met dingen om te gaan? Met andere woorden kwets ze mensen zoals ze is gewend gekwetst te worden?

- Hoe zien jullie mijn aandeel in het geheel? Welke dingen heb ik gedaan die niet goed zijn?

ps. Fijn dat dit forum er is. Ik ben bang dat ik nu meer kom halen dan brengen. Hopelijk dat ik in de toekomst ook wat meer kan komen brengen maar dat is momenteel niet de fase waarin ik verkeer. 

 

 

 

Dit onderwerp werd gewijzigd 9 maanden geleden door RichardK
Dit onderwerp werd gewijzigd 8 maanden geleden door RichardK

   
Citeren
(@richardk)
Active Member
Deelgenomen: 9 maanden geleden
Berichten: 3
Topic starter  

Nog als goede toevoeging. Ik ben wellicht zoekende in een verklaring. Dat hoeft niet perse een labeltje plakken te zijn. Maakt het wellicht handiger in mijn zoektocht naar heling maar geen doel opzich. Wanneer jullie tips hebben hoe ik deze heling kan vinden hoor ik dat het allerliefste. 


   
BeantwoordenCiteren
(@kimtje)
New Member
Deelgenomen: 8 maanden geleden
Berichten: 1
 

Hoi Richard,

 

Wat erg voor je dat je dit hebt moeten meemaken, ook ik zit in een soortgelijke situatie.
Ik zal me even kort voorstellen, ik ben moeder van twee dochters en heb eerder een relatie van 15 jaar gehad, deze man was ook niet helemaal goed voor mij.
Met veel pijn en moeite heb ik die relatie toen verbroken, ik ben een nieuw leven begonnen met me meiden en daarna kon ik het allemaal oke regelen met de vader van mijn meiden.
We kunnen nu gewoon goed met elkaar door 1 deur en alles regelen.

Na mijn relatie met de vader van mijn kids kwam ik na een jaar ongeveer een man tegen, super charmant, attent, lief, behulpzaam, respectvol, ik hoefde nergens aan te denken wat hij deed dat en zei elke dag de perfecte dingen. Na een jaar gingen we samenwonen, ik heb mijn woning opgezegd, iets wat ik eerder nooit zou hebben gedaan. Ik ben altijd heel erg op mezelf geweest, mijn eigen dingen goed geregeld en zorgen dat ik nooit afhankelijk werd van een man.

Wat er nu gebeurde ik heb geen idee.. verliefdheid nam me over. Om even een beeld te schetsen van mezelf, ik ben geen domme vrouw, ik heb een leuke financiele functie binnen een grote organisatie, heb een hele fijn jeugd gehad. Mensen zullen mij omschrijven als lief, empathisch, vrolijk en staat altijd klaar voor andere.

Toen ik deze man leerde kennen dacht ik.. nu is het mijn beurt. Deze man gaat voor mij klaarstaan.

Toen we gingen samenwonen waren de eerste 2 maanden goed, we waren nog druk in het huis en we hadden het gezellig. Daarna begonnen de dingetjes wat meer helder te worden, ik begon wat vragen te stellen over het feit dat hij zijn kids nog steeds bij hun moeder moest ontmoeten en ik voelde me wantrouwend. Hij hielp nergens mee in huis ondanks dat ik werk en twee kleine kids verzorg. na paar weken begon hij ze kleding op de grond te gooien ipv in de wasmand, en zei dan dit kan gewassen worden.

Daarna begon hij steeds meer weg te blijven.. onbereikbaar. negeerde me als ik had "gezeurd' en zei dan omdat jij zo zeurt blijf ik weg.. dus ging ik op me tenen lopen.. niks meer zeggen zodat ie gewoon thuis kwam. alles perfect voor hem maken, al met al leek dat niet te baten.

Op een dag kwam ik erachter dat hij vreemdging. Ik confronteerde hem daarmee en hij zei dat het allemaal niet zo in elkaar stak maar dat hij het contact per direct zou verbreken. hij had met me te doen en probeerde het goed te maken.

na een aantal weken, kreeg ik weer last van hetzelfde onderbuik gevoel. Ik had het nummer van die dame opgeslagen en zag op haar profielfoto een foto van hun samen. ik confronteerde hem ermee en hij gaf bij mij aan dat ze labiel was en dat hij moe begon te worden van mijn gezeur.

hij had toch immers al aangegeven dat hij niet meer deed.

Het gevoel bleef knagen en hij deed steeds vaker de silent treatment, en ik de clown.. zorgde dat hij het eten kreeg wat ie lekker vond, hele avonden bleef ik wachten tot hij thuis kwam en probeerde het dan nog gezellig te maken. hij begon steeds meer te laten zien wie hij echt is.. ik stikte hem en hij werd een beetje moe van dat geknuffel. De ene dag was ik helemaal geweldig en de andere dag negeerde hij me. 

Toen zag ik op haar app foto een bos bloemen, dezelfde bloemen die hij eerder die maand ook voor mij mee had genomen. ik besloot in zijn telefoon te kijken en ja hoor.. hij sprak nog steeds met haar.

ik confronteerde hem opnieuw en hij loog dat het allemaal niet waar was, en het was toch belachelijk dat ik in zijn telefoon ging en hij nu niet eens normaal kon gaan slapen. hij had zo toch geen privacy en hij kon me niet meer vertrouwen.

een week later vond ik zijn auto bij haar voor de deur. Hij bleef volhouden dat ze daar niet woont etc. Toen werd ie gezien met haar in de auto. was ook allemaal niet waar.

al met al is het laatste voorval vorige week geweest, hij negeert me al een week en blijft ook weg.

de ene dag zegt ie dat hij gaat bewijzen dat ik het ben en alles goed maken en de andere dag zegt ie dat ie moe wordt van mijn gezeur en daarom afstand neemt.

ik huil als een baby, tranen met tuiten, gebroken van verdriet, wel beseffend dat dit niet oke is en hij zegt dan aan de telefoon.. ik heb er nu wel lang genoeg naar geluisterd. ik heb er geen zin meer in. wil niet elke dag het verhaal opnieuw. ik heb al gezegd dat ik niet meer met haar praat. je maakt van een mug een olifant.

ik weet me geen raad, ik voel zoveel onmacht, ik wil schreeuwen ik wil huilen, ik wil een reactie.

Hij heeft me helemaal gebroken, ik heb met niemand meer contact omdat me hele leven om hem was gaan draaien. ik ben 8 kilo afgevallen van de stress. ik weet van binnen dat ik ermee moet stoppen.. maar ik kan het niet, ik zit zo vol frustratie en verdriet. Ik wil me kinderen ook niet tekort doen.

 

hij heeft me financieel helemaal kaalgeplukt, hij heeft me zo gemanipuleerd, ik heb hem geld geleend voor een nieuwe auto., hij rijd een nieuwe mercedes, ik en mijn kids gewoon in een oude auto. we hebben het huis volledig verbouwd allemaal beloftes dat al het geld terug zou komen.

Ik ben zo ontzettend stom..

Dit bericht is gewijzigd 8 maanden geleden door kimtje

   
BeantwoordenCiteren
(@richardk)
Active Member
Deelgenomen: 9 maanden geleden
Berichten: 3
Topic starter  

@kimtje Wat vreselijk om te lezen. Ik herken veel van wat je schrijft. Constant de aandacht vestigen op jouw reactie ipv op zijn actie. Op je tenen lopen en het allemaal perfect willen doen. Ze thuis laten komen in een huis wat helemaal perfect moet zijn, niet zeggen wat fijn dat je gekookt hebt, wat een heerlijk eten maar bv waarom staat die pan nog op het aanrecht ipv dank je wel wat heb je heerlijk gekookt, nooit goed genoeg 

Het gevoel van dom zijn herken ik helaas. Ik moet zeggen dat wat meer over het onderwerp lezen mij heeft geholpen. Daar lees ik ook terug over het 'slachtoffer' uitkiezen, we zijn geen prooi omdat we dom zijn of min zijn. Juist niet, vaak het tegenovergestelde. We zijn niet slecht, we zijn juist goed, we zijn alleen zeer geniepig misleid door iemand die daar zwaar misbruik van maakt(e). Blijf wie je bent, dat is heel mooi en goed. De slechte mogen niet winnnen door de goede ook slecht te maken. 

Ik heb mijn ratio gelukkig wat terugkunnen vinden de laatste weken en wil vooral gaan kijken wat het over mij zegt toch geintresseerd te zijn geweest in zo iemand. Dat is het stuk waar ik me bewust van moet worden en in de toekomst beter mee moet omgaan. Ik wil niet veranderen, ik wil niet leven in wantrouwen, ik wil niet gesloten worden omdat er 1 iemand is die mijn openheid tegen mij heeft gebruikt.

Laat de slechte niet winnen, ga voor geluk!


   
BeantwoordenCiteren
Deel: