Meldingen
Alles wissen

Ik ben 53 jaar weet sinds kort, dat mijn moeder, mogelijk een (verborgen) narcist is!


Ziggya53
(@ziggya53)
Prominent forumlid
Deelgenomen: 2 jaren geleden
Berichten: 25
Topic starter  

Sandra 53 jaar

Ik ben er sinds kort achter, dat ik, naar alle waarschijnlijkheid, uit een Narcistisch gezin kom.
Vorig jaar, in de zomerperiode, ben ik, op aanraden, van mijn schoonzusje, naar een fysiotherapeut in Den Haag ben geweest, omdat ik veel last had van rugpijn. Deze beste man, wist mij ‘terloops’ te vertellen, dat ik mezelf niet belangrijk vond, als ook zei deze man: jij hebt een groot schuldgevoel en dat komt, door jouw moeder. Wilde je moeder een jongen of een meisje vroeg hij mij. Toen ik thuiskwam, dacht ik, ik was toch een z.g. ‘moetje. Ik begreep uit de woorden, van deze man, dat hij me probeerde te vertellen, dat ik niet gewild (niet gewenst) was.
De betreffende man wist mij ook te vertellen, dat er iets, tijdens mijn eerste levensjaar was gebeurd. Mijn schoonzusje was hierbij toen deze man, mij dit vertelde. Toen ik weer buiten stond begreep ik pas, wat de beste man, hiermee bedoelde. Het is mijn moeder geweest, die tijdens mijn babytijd, mijn keel heeft dichtgeknepen, zoals ze zelf ooit bij mij heeft aangegeven. (ik heb hier overigens zelf nooit een punt van gemaakt) Door een postnatale depressie, hetgeen mijn moeder zelf bij mij heeft aangegeven, maar ik heb hier inmiddels zo mijn bedenkingen bij.

De tweede keer dat ik naar die fysiotherapeut terugging, kreeg ik te horen, dat mijn moeder mij manipuleerde. Ik had in diezelfde periode, al geruime tijd last, van het typische- en nare gedrag, van mijn moeder, als ook had ik last, van mijn moeders zussen. Ik heb op een gegeven moment, bij mijn moeder aangegeven, wat mij niet zinde, in de zin, van hoe ze mij de laatste tijd vaak behandelde, als ook heb ik mijn hart uitgestort, wat mijn moeders zussen betreft, waarvan ik vond, dat ze mij niet altijd, fatsoenlijk en met de nodige respect behandelden. De betreffende fysiotherapeut, wist overigens te vertellen, dat mijn moeder het grootste probleem vormde, van het geheel.

Omdat ik intussen met heel veel vragen rondliep en ik steeds meer moeite kreeg, met het gedrag, van mijn moeder, als ook dat van haar zussen, heb ik de hulp van een psycholoog ingeroepen. Na een aantal sessies is naar voren gekomen, dat ik o.a. emotioneel ben verwaarloosd. Dat was een grote schok te moeten vernemen.  

Nadat ik maanden lang, ontzettend veel informatie, over narcisme heb bestudeerd, als ook de bevindingen, van de psycholoog (in mijn geval is er sprake, van een kluwen gezin, waarin ik ben opgegroeid, als ook is er sprake van emotionele verwaarlozing), tel daarbij op, al mijn opgedane ervaringen, (de vele voorvallen, situaties tussen mij en mijn ouder(s), welke ik tot nog toe heb meegemaakt), ben ik tot de volgende conclusie gekomen. Mijn moeder is een (verborgen) narcist, ofwel mijn moeder heeft in elk geval vele narcistische karaktertrekken. Ik ben de zondebok en mijn broer, blijkbaar het gouden ei.

Ondertussen heeft mijn huisarts mij enkele maanden geleden aangeraden, te breken, met mijn moeder. (mijn vader heeft hoe dan ook, de kant van mijn moeder gekozen. Wellicht manipuleert mijn moeder hem)
Maar dat breken, met je moeder (ouders), dat is een hele bittere pil. Dan te bedenken, dat ik heel mijn leven het gevoel heb gehad, dat ik heel hecht en close was, met mijn ouders en helemaal, met mijn moeder.
Dan is er het gegeven, dat mijn man en ik helaas geen kinderen hebben, en ik daardoor waarschijnlijk  nog meer aan mijn ouders ‘hing’ dan menigeen. Het is een typische gewaarwording als je eerst jezelf terug hoort zeggen, als mijn ouders er ooit niet meer zijn, hoeft het leven, voor mij ook niet meer en dan nu, en vervolgens noem ik mijn moeder, als ik op sommige momenten, weer boos op haar begin te worden, een klere wijf en vals, en wil ik haar het liefst nooit meer zien.

Maar het blijven pijnlijke momenten, momenten, waarop je heen en weer geslingerd wordt, tussen het verlangen, naar je ouders, van hoe het ooit was. (de leuke warme en ‘liefdevolle’herinneringen) Maar de laatste tijd betrap ik me er ook vaak op, dat ik juist denk, aan het gemis! Het gemis, van ouders, die ik nooit heb gehad, en waarschijnlijk nooit zal krijgen. En dan is er de angst, de angst dat het nooit meer goed zal komen, tussen ons, want diep in mijn hart, hoop ik dat wel. (ergens houd ik diep in mijn hart, nog steeds van hen, ongeacht hun tekortkomingen etc. en mijn boosheid)
Dan weer, maak ik me me zorgen, om de gezondheid, van mijn ouders en wederom is er de angst, dat het te laat is: de angst, voor een telefoontje, dat een van mijn ouders is overleden. En wat dan.

Verder wil ik via dit bericht laten weten, dat ik met de kennis van nu (via mijn voormalige psycholoog) weet, dat ik uit een z.g. kluwen gezin kom, als komt mijn moeder naar alle (grote) waarschijnlijk uit een dergelijk kluwen gezin. En daar ligt nu juist het euvel.

Een kluwen gezin, is in het kort gezegd, een gezin, waarbij broers en zussen, die een eigen gezin hebben, de oorspronkelijke familie als gezin zien. (de zussen, van mijn moeder) Het is een ongezond familiesysteem, welke vele generaties lang, in stand wordt gehouden.
Deze kinderen zijn vrijwel dagelijks thuis bij de opvoeder(s) en leven dan ook vrijwel dagelijks samen. Dit is wat voor hen ‘normaal’ is.
Het leven van het kind bestaat, ondanks dat deze wellicht een gezin heeft, uit de familie.Je herkent deze gezinnen doordat zij dagelijks nauw bij elkaar en in elkaars leven zijn betrokken.Doordat zij onderling alles met elkaar delen
, zelfs persoonlijke kwesties die bijvoorbeeld enkel de partner van het getrouwde kind aangaat en (alleen) met de partner besproken behoort te worden, worden gedeeld, met broers of zussen etc.

 

 

 

 

 


Citeren
Saar
 Saar
(@saar)
Gewaardeerd forumlid
Deelgenomen: 3 jaren geleden
Berichten: 109
 

Dag Ziggya53,  

 

Verborgen narcisme is moeilijk te zien in een persoon. Ik herken het verborgen narcisme ook in mijn pleegmoeder. Dat het hele gezin in een drama kan trekken voor jaren en jaren. Als je je hele leven lang hebt gedacht dat je in een hechte familie opgroeit om er dan op je 53 achter te komen dat het niet helemaal het geval is geweest lijkt me best veel om te behappen. Dat gevoel van heen en weer geslingerd worden tussen gevoelens en gedachtes naar je ouders toe is ook logisch dat dit gebeurt. Een kluwengezin is denk ik ook een gezin waarin je dus niet los staat op jezelf? Maar meer bij de gratie van elkaar? Een soort van identiteitsvorming die sterk samen valt met het oorspronkelijk gezin en de patronen en rollen die daarin spelen?

Wel fijn dat je goede hulp hebt met je psycholoog en wat een doortastende fysiotherapeut heb jij gehad!

 

Ik wens je veel succes in je zoektocht naar een manier van leven die jou meer recht doet. 🌻 

 


BeantwoordenCiteren
Ziggya53
(@ziggya53)
Prominent forumlid
Deelgenomen: 2 jaren geleden
Berichten: 25
Topic starter  

Beste Saar,

Dank, voor je aardige berichten.

Wat erg, voor jou, Saar. Ik kan maar niet begrijpen, waar pleegzorg ouders soms toe in staat zijn.
Je hoort van die schrijnende verhalen. Wij, mijn partner en ik, hebben overigens ca. 7 jaar geleden, trouwens ook een cursus: aspirant pleegzorg gedaan. Je hebt het idee, dat heel je doopceel wordt gelicht, maar blijkbaar gebeurt, e.e.a., in vele gevallen, toch niet goed genoeg. Want het gaat helaas, maar al te vaak, fout.

Ik wil nog even e.e.a. recht zetten, n.a.v. mijn z.g. voorstelrondje.

Ik vertelde tijdens het voorstellen, dat ik uit een z.g. kluwen gezin kom. (zie voor nog meer feiten, betreffende een z.g. kluwen gezin, verderop, op dit forum).

Ik ben op geestelijk vlak, altijd erg aan, vooral mijn moeder, verbonden geweest. Ik belde mijn moeder, veelal driemaal per week op en dan zat ik een aardig poosje, met haar aan de telefoon.

Echter het fysiek, bij elkaar zijn, in de zin, van elkaar ‘face to face’ zien, daar gingen veelal weken overheen, dan te bedenken, dat mijn ouders dicht bij ons, in de buurt wonen.

Mijn moeder heeft heel haar leven gewerkt en werkte tot een tijdje terug nog steeds. Dus alleen al om die reden, was mijn moeder niet dagelijks te vinden, bij (een van haar) zussen, of haar moeder.
Ik heb ook zo mijn dagelijkse bezigheden en totaal niet en eigenlijk nooit, de behoefte gehad, om met grote regelmaat, bij mijn ouders langs te gaan.
Daarentegen heeft mijn moeder wel geprobeerd, om de schaarse momenten, die er waren, al dan niet telefonisch, mij aan haar te binden, door bepaalde uitspraken, normen en waarden, binnen onze familie te zullen laten gelden. Vroeger, in mijn kindertijd en jeugd, kwam ik overigens vrijwel dagelijks bij mijn opa en oma over de vloer, ook omdat ik heel goed om ging, met de zussen, van mijn moeder.

Maar ik heb het sterke vermoeden, dat mijn moeder inmiddels, sinds het overlijden, van haar moeder, de Corona tijd, waardoor ze niet meer werkt, sterker dan ooit, verbonden is, met haar familieleden. Op deze manier is zij vermoedelijk, weer in een oud ongezond familiesysteem terechtgekomen, met alle gevolgen van dien.

Verder plaats ik een bericht, met verdere informatie, over een z.g. kluwen gezin en de link, met narcisme. (zie hiervoor de topic algemene discussie, over narcisme😊

Nogmaals bedankt, voor jouw bemoedigende woorden, Saar

 

Een vriendelijke groet,

 

Sandra

 

 

 

 


BeantwoordenCiteren
Ziggya53
(@ziggya53)
Prominent forumlid
Deelgenomen: 2 jaren geleden
Berichten: 25
Topic starter  

Beste Saar,

Voor de goede orde wil ik je hierbij het volgende laten weten. Ik heb besloten, dat ik de verdere info, over een z.g. kluwen gezin, en de link, naar narcisme, toch liever geplaatst zag, op de besloten discussie groep!

Groet, 

Sandra 


BeantwoordenCiteren
Deel: