|

De narcist verlaten – Wat houdt je tegen?

Kennis is Macht

13 reacties

  1. Wat me tegenhoudt?
    We wonen sinds 2022 in Belgie en doordat ik een kleine invaliditeitsuitkering (IVA) heb, ben ik financieel afhankelijk van mijn man, we zijn 18,5 jr getrouwd en 25 jr samen. IK kan niet op een urgentielijst komen, in NL al helemaal niet, maar hier ook niet en waar ik hier qua toeslagen recht op heb? Geen idee.
    Doordat ik 2 mnd mijn enkel zeer ernstig op 3 plekken heb gebroken( met afgescheurd ligament en kraakbeenschade) kan ik het huis nog steeds niet uit en kan ik geen afspraak maken bij de desbetreffende instanties.
    IK dacht altijd ik wacht tot de kinderen groot zijn, dan is het makkelijker, maar niets is minder waar, het is nu nog veel moeilijker. De kinderen zijn 16 en 17. De jongste is revaliderende na een ernstige nekoperatie en is van mij afhankelijk. Ik weet gewoon niet waar te beginnen, ik kan nergens terecht, al zou ik weer kunnen lopen. IK voel me letterlijk gevangen.
    Mijn man heeft geen diagnose, maar met alles wat ik heb gelezen en meegemaakt is hij denk ik een verborgen narcist/ Fysiek is hij niet agressief, wel verbaal. IK ben fout, ik ben te gevoelig ( ik ben HSP), ik zie het verkeerd, volgens hem ben ik een borderliner van de ergste soort. En ik weet dat ik niet makkelijk ben, ik kan ook heel scherp zijn in mijn woorden en waar ik misschien niet de confrontatie zou moeten aangaan, doe ik dat toch. Toen ik net was gevallen en hem belde was het eerst dat hij zei dat hij niet nog meer vrij kon nemen ( hij is ZZPér) Ik zie en herken steeds meer, ook waar zijn pijn vandaan komt ( geen normale opvoeding gehad, 2 narcistische ouders waar hij niet op kon rekenen) Maar ik weet het nu niet meer, alleen dat ik doodongelukkig ben, ik ben inmiddels 50 en ben op….

  2. Lieve Kristien,
    Zo te lezen sta je nu al in de kou en wordt er voor jou gedacht en geregeld. Laat het alsjeblieft niet allemaal gebeuren meisje. Ik heb voor ik ging trouwen ook een korte intuitive ervaring gehad, dat ik er mee moest stoppen, maar ben doorgegaan. 27 jaar getrouwd geweest met zo’n gevaarlijke man. Ik werd gehersenspoeld, mishandeld en na de scheiding financieel gepakt. Maar ik ben nu vrij en heel happy.
    Laat het alsjeblieft niet zover komen. Stop nu luister naar wat je moeder je al aangaf. ik weet niet waar je woont maar ik kan je wel steunen en er met je over praten als je daar behoefte aan hebt.

  3. Dag Kristien,

    De grote vraag is, wat wil jij en wat heb jij nodig? Wanneer je daar gehoor aan geeft zul je merken dat je de keuzes maakt die goed zijn voor jou en grenzen stelt die jou helpen. Dat is het meest belangrijke. Wanneer mensen dat niet kunnen of willen respecteren dan kun je afvragen of deze mensen dan wel goed zijn voor jou.

  4. Ik heb uiteindelijk mijn man, een narcist, verlaten. Het was ontzettend moeilijk en ging inderdaad gepaard met veel angst. Ik zat 14j gevangen in zijn web en wat voel ik me nu vrij en sterker. Nu probeer ik er vooral voor de kinderen te zijn, voor hen heb ik het zolang volgehouden. Ze hebben de leeftijd om hierover te spreken, zien stukken van zijn toxische gedrag, maar zijn nog zo makkelijk te manipuleren door hem… Voor hen blijf ik doorgaan, al beperk ik het contact met mijn ex tot een minimum. We zullen zien wat de toekomst ons brengt, ik weet dat het niet gemakkelijk zal worden…

    1. Jeetje wat knap van jou zeg….hebben jou kinderen een omgangsregeling met hun vader? En hoe heb je het gedaan? Heb je het zelf gedaan of hulp gezocht?
      Liefs van mij

  5. Zo’n herkenbaar stuk. Was ik dit maar eerder tegen gekomen. Ik zit nu zo ver in het web van mijn narcistische relatie dat mijn gezondheid eraan is gegaan. Sinds kort na weer de zoveelste stressperiode slaap ik snachts niet meer. En echt niet meer. Zit in de ziektewet, ik ben in een burn-out terecht gekomen. Door alles en het niet slapen voel ik mij depressiever worden. zie steeds meer de trekjes naar boven komen.
    Het voelt als uitzichtloos om uit de relatie te stappen. De afhankelijkheid lijkt hem juist vleugels te geven. Geen leuk verhaal maar soms is het zo subtiel .
    En al de vragen rondom angst kan ik met ja beantwoorden. Ook de 3 andere punten. Heb mij omlaag laten halen en dat is heel subtiel gegaan. Ik voel mij zo dom en ben nu zo bang.
    Gelukkig voor andere na mij word er meer over gesproken. Het gaslighting, verborgen narcisme. Hoop dat andere eerder kunnen stoppen met welke relatie ze ook hebben met een narcist.

      1. Zo heb ik ook gedacht ! Kom er nooit uit vandaan, jaren opgesloten gezeten..Je raakt je hele zelfrespect kwijt.Je gaat gewoon kapot van binnen.
        Toen ik erachter kwam,dat het alleen maar beter kon als ik echt weg ging en bleef,heb ik m’n plan getrokken,
        Ik was totaal afhankelijk van mijn echtgenoot.
        Advocaat geregeld,woonruimte ect ect geregeld.
        Hii snapte er niets van! Ik kwam toch altijd terug,na z’n velen(loze) beloften?
        Ik ben ook in EMDR gegaan.
        En nu! Zo blij,zo vrij niet meer afhankelijk van wie dan ook.
        Een heel ander leven….
        Het kwam niet aanwaaien,het is hard werken,maar zo waard!
        Trek me niets meer aan van wat anderen er van vinden,hii had mii behoorlijk zwart gemaakt.
        Sta er nu boven.
        Heerlijk in mn eigen huisje.
        Op vakantie geweest.
        Weer kunnen genieten…
        Kunnen gaan en staan waar ik wil.
        Om gaan met Wie ik wil.
        Het is de beste beslissing geweest van miin leven,door te zetten.
        Ga naar je huisarts.
        Maar ga weg ! Echt.
        Contacr verbreken.!
        Geen excuses voor jezelf,om niet weg te kunnen.
        Een arts zei mij,Ga ! Nu kan je nog rennen! Raap jezelf biielkaar en wegwezen.!
        En gedaan.
        Het leven kan alleen maar beter worden!
        En je moet zelf de regie weer hebben,over je eigen leven.
        Dit gaat mii nooit meer gebeuren.
        Maak een plan,regel het,en wegwezen.
        Wens je veel kracht toe.

  6. Wat me tegen kon houden was de wetenschap dat de narcist in mijn leven geen leven had zonder mij. Ik wist van de kwetsbaarheid die ze proberen verborgen te houden. Wist van de noodzaak om zich staande te houden via mij. Het is alsof je een klein kind in de steek moet laten, wat eigenlijk ook zo is want naar mij idee zijn narcisten nooit tot volwassen mensen gegroeid. Het is vaak empathie en inlevingsvermogen die je tegen kan houden. Toch heb ik de narcisten in mijn leven terug gegeven aan zichzelf. Want hoe kwetsbaar, breekbaar ze ook zijn of me nodig hebben, ze hebben het recht niet mijn leven te verzieken, er is nooit een excuus daarvoor. Wat me hielp om weg te komen is de wetenschap dat ze nooit zouden veranderen en dat dit hun eigen keuze is, die ze iedere dag opnieuw zelf maken en in iedere vriendschap opnieuw zelf bepalen. Ze kunnen wel veranderen, net zoals het een keuze van mezelf is om voor vriendelijkheid te kiezen of onaardig gedrag, te kiezen voor geweld of te kiezen voor verzoening. Te kiezen om in relatie te staan tot een ander, of alleen mijn eigen leven belangrijk te vinden ten kosten van anderen. Ook narcisten hebben eenzelfde keuze, die ze iedere dag opnieuw zelf maken. En dat deed voor mij de deur pas goed dicht.

    1. Ik wou iets anders vragen. Ik heb een vriend en mijn moeder is nog niet zo lang gestorven. Ik vind het nog altijd moeilijk. Maar hier ondervind ik weinig steun. Ze zijn wel naar gebedswake geweest, en begrafenis, en mijn vriend heeft wel kist enz gekozen, en naar mis geweest. Maar hij is aan het bouwen, en ik moet nog zoveel opruimen enz. Zijn huis gaat voor. Vandaag moest ik met mijn schoonmoeder de vensters in nieuwe huis gaan wassen, zij komt dan achter mij na, want het moet juist zijn. Als er nog maar iets op de trap ligt, al erg. Toen het boven gedaan was, zet ik de vensters open, mocht niet, mag niet allemaal openstaan. Daarna gauw broodjes gaan halen, mocht nog niks anders aandoen, geen portefeuille meenenemen of niks, zei ging jas aandoen. Nu ben ik aan het wachten op Kurt, mijn vriend en zijn pa en dan weer vensters wassen. Je gaat naar nieuwjaarsconcert, zei mijn schoonmoeder. Heb ik iets om naar uit te kijken. Zegt die niks op. Was mijn ma er nog maar, die hield van weggaan, ze heeft het mij gezegd je gaat het nog te verduren krijgen, had ik maar geluisterd, ze heeft mij willen tegenhouden, misschien is het wel mijn fout, want ze heeft felle hoofdpijn gehad, en hersenbloeding. De buren zeiden mij dat ik hun beter vond en tegen de buurvrouw ook gezegd als Kristien wel goed terecht komt. Ik ben er zo bang voor, echt. Kan iemand mij helpen? Ligt het aan mij? Veel mensen vonden, buren, moeder, dat ze bemoeizuchtig uitziet.

      1. Lieve Kristien, ik denk niet dat het aan jou ligt… Luister alsjeblieft naar je gevoel, als dat je vertelt dat er iets niet klopt dan is dat belangrijk!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *