|

Wat is een narcist?

Kennis is Macht

16 reacties

  1. Lees, lees en lees zoveel mogelijk over narcisme. Leer je kinderen over de verwoestende stoornis en maak je kinderen vroeg weerbaar. Ik groeide op in een toxisch gezin met een narcistische vader en een moeder zonder ruggengraat die medeplichtig was aan de straffen die wij als kinderen ondergingen. Ze hadden nooit kinderen mogen krijgen. Nooit. Ik ben het gezin ontvlucht op mijn zeventiende en nooit spijt gehad. Niet achterom gekeken. Ik kon nergens terecht. Dat boeide niet. Mijn oudste zus is ook een narcist. Gelukkig heb ik dat gen niet. Ook haar dochter blijkt een narcist. Soms gaat het van generatie op generatie. Ik heb gebroken met mijn hele familie. Ben verdrietig dat ik geen familie heb maar toch.. liever geen familie dan een toxische of narcistische. Mijn levensdoel is alle liefde en aandacht die ik heb te geven aan mijn lieve kinderen. Ik gun mijn moeder die nog leeft niet haar kleinkinderen te zien. Gelukkig hebben mijn kinderen ook geen behoefte om dat nare, gierige, egocentrische narcistische mens te kennen. Sorry naam is pseudoniem.

  2. Ik zit midden in een vechtscheiding rond de kinderen het is zo ver gekomen dat mijn ex partner de kids heeft kunnen afpakken.
    Ik ben radeloos en niemand geloofd me.
    Hij heeft me in de psychiatrie gestoken en zo verder zijn plannetje kunnen afmaken. Zodat hij een “bewijs” had dat ik gek was.
    Meerdere mensen staan achter hem.
    Ik heb echt schrik van die persoon. Hij en zijn moeder stalken me. En tonen obsessief gedrag tot het ziekelijke toe. Meerdere mensen manipuleren enzoverder. Ik ben op en kan niet aan deze man ontsnappen. Niemand snapt of kan mijn Verhaal begrijpen. Vandaar dat ik deze wil omzetten in een boek dat ik zo openlijk de mensen kan waarschuwen wat de gevaren zijn met een narcist.
    Het is zo erg dat hij naar het psychotische gedrag toe vertoond. Maar naar de buitenwereld hij zo charmant is. Maar binnenshuis pure horror.

    1. Beste Melissa,

      Hoe is het verlopen met je? Is de narcist ontmaskerd? Je moet hierboven staan en blijven vechten voor jezelf! Hoe staat het met jouw boek? Schrijven over eigen ervaringen zijn heel goed. Alvast veel succes

  3. Dag Bert, het spijt me dat jou bericht me triggert het volgende te schrijven en ik hoop dat je het niet persoonlijk neemt, maar dit moet me echt van het hart. Ik merk zelf dat ik met een narcistische pleegouder heb gemist dat ik gevoed werd, kenmerkend voor mij is dat er van opvoeden en voeden niet veel terecht kwam, noch heeft ze iets te maken met waar ik nu ben. Ze heeft eerder zichzelf van mijn levensenergie zitten voeden en van mij zitten profiteren en ik heb mezelf gebracht waar ik nu ben. Het hele idee dat ik ouders moet loslaten in liefde of ze respecteren of eigenlijk wat dan ook goeds van vinden is voor mij net zoiets als zeggen tegen een beul die je jarenlang heeft gemarteld: Dankjewel.. je hebt me gevoed, gevormd en gebracht waar ik nu ben… en daar dan ook nog dankbaar voor moeten zijn of liefde voor voelen. In mijn ogen is dit precies wat mishandelden kinderen voor hun voeten krijgen iedere keer opnieuw over mensen die hun levens hebben verwoest en daarmee nog meer het schuldgevoel worden aangepraat als ze dit terecht niet lukt. Als jij dit kan geven aan je ouders en er zo mee om gaan is dat helemaal prima, maar het mantra wat ik vaak hoor en proef van: Dat hoort zo want ze zijn ook goed geweest, of, het zijn toch je ouders’, daar draait mijn maag zich echt van om. Ik ben zelf nu in de 40 en ik heb echt geen enkel greintje gevoel voor die hippie mantra dat iedereen en alles liefde is en het zo goed bedoeld of wat dan ook. Mijn pleegouder was niet goed, ze was nooit lief, ze gaf letterlijk niks, sterker nog ze was een verzieker en verpester en afpakker van ieder goed dingetje dat in mijn leven plaatsvond en waar ze lucht van kreeg. En als ze niks konden vinden dan creëerde ze wel drama om de drama.. om de drama zelf met mij als speelbal. Nee ik haak hier echt af. Bah

    1. Beste Saar, ook ik denk er zo over. Mijn ouders hebben me slechts op de wereld gezet en verder weinig goed gedaan w.b. mijn opvoeding en groei tot een volwassen mens. Mijn zelfvertrouwen heb ik zelf opgebouwd, dat hebben zij (m.n. mijn vader) stelselmatig de grond in geboord. En sinds 7 jaar heb ik geen contact met hem en dat doet me goed. Het houdt me nog steeds dagelijks bezig, ik heb het nog niet kunnen afsluiten of loslaten. Maar ik ben op weg en het gaat me lukken. Nooit meer wil ik het gevoel hebben kleiner te zijn dan hij en angst te voelen!

      1. Dat kleiner voelen en die angst om iets verkeerd te zeggen of doen… Schuldgevoel is toch telkens heel herkenbaar… Ma t zit in ons hoofd zeggen ze dan….
        Ik weet t toch nie hoor. Ik geef veel. Vergeef veel, en bljjf erbij dat onze ziel zelf koos om Bep lessen te leren. Heb ik ’t ergste dan nu gehad. Ik hoop ’t. Ik ga me Nie meer laten kwetsen door niemand als dit achter de rug is. Ik ga geen relatie meer aan gaan denk ik.

    2. Goed verwoord. De woorden die je schrijft heb ik allemaal gehoord (gek genoeg ook van maatschappelijk narcisme) de ‘het zijn toch je ouders’ maar ook ik heb gehoord ‘maar ze hebben toch ook goede dingen gedaan voor je (bij beide idem dito zowel ouders als hulpverleenster) Maar is dat zo ja, normale emoties afkraken, normale grenzen die ik later wel aangaf overtreden/letterlijk voor mij gaan staan om niet te mogen nadenken/time-out, alleen kunnen straffen en niet stimuleren, keelgreep tot slaan van vader en narcistische woede, negeren op waarden omdat jij het anders ziet of dat hij dit voor zijn geld voor mij koopt en ik dan ondankbaar ben als bijvoorbeeld schoenen die hij leuk vind maar ik niet zou dragen en ik niet leuk vind, daarna straffend mij de hele dag gaat negeren. Ook ik ken het klein maken, zelfs nog op volwassen leeftijd, de schuldgevoelens, het wegcijferen alles in teken van hun (dus codependentie) Steeds de angst op jonge leeftijd om neergehaald te worden, gemeen neerbuigend beantwoorden, ook tot jongvolwassene, ook voor intimidatie of de vuisten wat je weer in je schulp doet kruipen vanbinnen. Of bij mij nog erger, het slaan en de keelgreep die ik al op jonge leeftijd kreeg waar iedereen bij was(visite) maar verborgen in een afgesloten kamertje gebeurde 1 op 1.

    3. Wat Saar schreef.. zo zit mijn buurvrouw ook tegen me te praten als mijn gruwelvader en zijn pedofiele broer ter sprake komen. Dat ik dankbaar moet zijn voor zijn misbruik omdat ik daarom ben wie ik nu ben.
      Het zijn misbruikers die zo praten. De medemisbruikers die de narcist bijstaan. Ze spelen vergevingsgezind Godje over de rug van de prooi van de narcisten.

  4. Dag Herman,
    Bedankt voor de inzichten en tips die je geeft, het is wel schrikken als het tot je doordringt.
    De verhalen over je moeder zijn dramatisch, maar er zijn volgens mij ook subtielere voorbeelden. Ook je woord ‘wraak’ is wat negatief, maar ik begrijp wat je bedoelt. Beter lijkt me te spreken over loslaten en oefenen in assertiviteit, opkomen voor jezelf, zonder een ander nodeloos te kwetsen, alles wat je uitzendt komt als een boemerang vroeg of laat terug.
    Loslaten uit liefde, je ouders hebben er toch voor gezorgd dat je er bent, gevoed en gebracht waar je nu bent, inclusief je vermogen om NU je eigen leven te gaan leven, en niet het leven van je geïnternaliseerde ouder.
    Nogmaals dank,
    Bert

    1. Bert heeft geen idee. Dat is wel duidelijk. Hij praat net als de rest van de pionnen van de narcist. Dit soort mensen maakt het zo erg om te overleven.
      Aan wraak op de narcist en zijn medewerkers heb ik nooit gedacht. Ik heb altijd goed gedaan voor onze misbruikers.
      Bert kan ik vertellen dat die boemerang óók keihard terugkomt als je goed voor je misbruikers bent!

    2. Ik ben het helemaal eens met de reactie van Sil op Bert. Hij is duidelijk geen slachtoffer van een narcist geweest. Hij is kennelijk een “flying monkey” mensen die narcisten (bedoeld maar vaker onbedoeld) de hand boven het hoofd houden en zo hun gedrag legitimeren en vaak zelfs verergeren. Een normaal mens kan zich niet voorstellen dat iemand die dicht bij ze staat geen empathisch vermogen heeft, geen verantwoordelijkheidsgevoel, geen schuldgevoel en pathologisch liegt en bedriegt etc. Ergens kan ik daar inkomen, zeker omdat een narcist alleen bij bepaalde mensen zijn masker laat vallen, echter dat bagatelliseren van de impact die dit soort mensen op hun slachtoffers hebben is kapotmakend. Ik moet accepteren dat ik nooit de erkenning zal krijgen voor wat mij en vele anderen met mij is aangedaan. Instanties, de rechtspraak door alles en iedereen wordt de narcist beschermd. Jij probeert te herstellen nadat je beseft wat je is overkomen en je probeert uit alle macht je kind te beschermen, maar ze keren je de rug toe en behandelen de narcist als slachtoffer en jou als dader. Ik heb gewoon feitelijk bewijs en daar wordt steevast NIET naar gekeken, omdat ze niet aan waarheidsvinding doen. Dit voelt alsof je in een psychische thriller beland bent. Psychologen hebben geen tot veel te weinig kennis van dit probleem en ook nog extreme wachtlijsten, dus herstellen zul je vooral zelf moeten doen, wat nagenoeg onmogelijk is doordat je al helemaal leeggezogen en uitgeput bent van het misbruik. Het is letterlijk gekmakend terwijl de echte gek vrolijk verder gaat met het kapotmaken van levens.

  5. kan een regressie therapeut zelf een narcist zijn , ik zou graag mijn verhaal eens vertellen om hier zelf duidelijkheid over te krijgen over deze therapeut die mij heeft behandelt
    zij heeft mij mishandelt en doen twijfelen aan mezelf , zelf ging ze over tot fysieke mishandeling ,ik wil dit openbaar maken zodat ze gestopt kan worden met haar praktijken

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *